Openingsvraag

Ik zie haar zitten als ik binnenkom. Ik ben wat aan de late
kant en er zit iemand naast haar, een aardige vrouw van de gemeente waar ze
woont.

Mevrouw is gekomen om te praten over haar taalprobleem en de
afspraak heeft heel wat voeten in aarde gehad.

Ik treuzel nog wat en loop nog even de koffieruimte in. Ik
wil nog even nadenken over mijn openingsvraag.

“Dag mevrouw, ik ben Reinoud. Vind u het goed dat zij er bij
is”? Ik wijs op de vrouw die naast haar zit. Haar geef ik ook een hand.  

Mevrouw kijkt verschrikt op. Die vraag had ze niet verwacht en ik
ook niet toen ik vanmorgen op de fiets zat. Ze kijkt naar mij en naar rechts en aarzelt nog even.

Ze komt uit een ver land waar ik nog nooit bent
geweest. Ze woont hier al heel wat jaartjes. Ik vertel haar dat we in Nederland privacy kennen en dat het niet
gebruikelijk is om over je problemen te praten met iemand die jij er niet bij
wilt hebben. Gelukkig stemt ze toe, want de mevrouw van de gemeente wil ook
alleen maar helpen.

Haar man was een tijdje ziek en daar had ze zorgen om. Haar
dochter studeert denk ik op een HBO. Daar kom ik niet helemaal achter, maar ik
voel wel dat ze erg trots is op haar.

Een vreemde taal leren is een moeizaam proces en eindigt
niet als je bent ingeburgerd. Mevrouw werkt al een aantal uren per week in een
restaurant. Ik begrijp dat ze het daar naar haar zin heeft, maar ik weet niet zeker
of ze een sociaal wenselijk antwoord geeft. Want zowel haar baas als zij zelf
durven haar niet los te laten in de bediening. Ik snap dat wel, ik weet zelf
ook niet of het verstandig is.

Daarom wil ze onze taal beter leren. Dat zal moeilijk zijn, maar niks is onmogelijk.

 
Please follow and like us:
error

Wat zie jij?

Ik probeer te kijken zonder oordeel. Dat is niet makkelijk en dat lukt me ook niet altijd.


Wat zie jij op deze foto?



Please follow and like us:
error

Geheugenkaart


Mijn hoofd is een geheugenkaart. Er staan heel veel
herinneringen op. Ik had een gelukkige jeugd en ben geen zielige jongen. Maar
net als ieder mens heb ook ik mooie en minder mooie herinneringen.

Mijn geheugenkaart staat dus vol verhaaltjes. Meestal zijn
ze echt gebeurd, soms ook niet. Want vaak maak ik verhalen mooier in mijn hoofd
en help ik dus de werkelijkheid een handje.

Soms zitten er gaten in mijn geheugenkaart. Meestal zijn dat
kleine gaatjes en hebben ze te maken met mijn kortetermijngeheugen. Ik ben
regelmatig mijn sleutels kwijt.

Er zat ook een groot gat in mijn geheugenkaart. Het gat was dertig jaar oud. Samen met drie lieve mensen is dat gat vrijdagavond gedicht.


Het is fijn dat de losse eindjes weer aan elkaar geknoopt zijn. Jullie hebben mij heel erg geholpen.
Bedankt daarvoor!

Please follow and like us:
error

CRZ



“Mijn droom is mijn eigen
bedrijf en ik weet ook al hoe dat bedrijf heet” zei Essam in mei 2017. Ik vroeg
hem die naam op het bord in mijn kamertje te schrijven. Omdat ik hem per ongeluk een permanent
Marker gaf, staan de drie letters CRZ er nu nog.

Essam is geboren in Syrië en
zat enige tijd in de Inburgering op het Koning Willem I College. Hij wilde zich
ontwikkelen en het liefst zo snel mogelijk, dus had hij zijn zinnen gezet op de
pre-bachelor van Fontys. Dit is een schakeljaar speciaal voor vluchtelingen. Hiermee bereid je jezelf goed voor op
een HBO-opleiding in Nederland.

In
het schakeljaar wordt ook aandacht besteed aan persoonsvorming en loopbaan
oriëntatie.

Wie
ben ik, wat wil ik en wat kan ik.

Niet
iedereen gaat na dat schakeljaar ook echt naar het HBO en dat is ook niet erg, want
ieder mens gaat zijn eigen weg en ontwikkeling gaat stap voor stap. En wat is er mis
met het MBO?
Essam
kwam terug op het Koning Willem I College waar hij zijn weg in het leven
vervolgde bij International Business Studies.

Vorige
week kreeg ik een appje van Essam.

“Mijn
mentor zei dat hij van Raymon over CRZ heeft gehoord en toen dacht ik meteen
dat hij met jou had gesproken.’’

Essam
werd geconfronteerd met de drie letters die hij zelf op het bord had geschreven
en zo motiveerde hij zichzelf door gewoon door te gaan met zijn studie.

Vorige
week gebeurde er iets moois bij International Business Studies.  Een student kon niet mee op een studiereis
naar London maar zei. “Laat Essam maar gaan in mijn plaats”.
In
allerijl werden er reisdocumenten bij IND geregeld, want Essam is ook nog
steeds formeel aan het inburgeren en heeft een tijdelijke status.
Maar
deze week is Essam op studiereis naar Londen en hij geniet met volle teugen.
En
dat bedrijf zal er ook wel komen. Essam heeft een doel voor ogen.



Ben je benieuwd wat CRZ betekent? Vraag het Essam. Gesproken taal leer je vooral door veel te praten.


Please follow and like us:
error

Déjà vu


Een déjà vu is een verschijnsel in de psychologie;
het betreft de ervaring iets mee te maken waarvan men tegelijkertijd de indruk
heeft het al eerder te hebben meegemaakt.

Déjà
vu
is ook de naam van een album van Crosby, Stills, Nash & Young. Het verscheen in 1970 en bevat
prachtige nummers als Teach your Children,
Helpless en Our House.

De kerstdagen met ons gezin kende  veel fijne momenten met goede gesprekken en leuke
herinneringen.

Op tweede kerstdag herinnerde een zoon ons aan een weekje in
de Ardennen een aantal jaren geleden. “Dat
was toch echt leuk”
.
Ik dacht toen aan een collega die er zonder bij na te
denken zijn auto voor een week uitleende, want zelf had hij hem toch niet
nodig. In het handschoenenkastje lag de CD  Déjà vu en die draaiden we toen dagelijks.

Op derde kerstdag was er een wandeling en een goed gesprek met een andere zoon. Daarna dronken we een glaasje winterbier samen en luisterden we, op zijn verzoek naar Déjà
vu.

Ik voelde me gelukkig.

Please follow and like us:
error

Kleine jongen

In mijn gesprekken met nieuwkomers stel ik veel vragen. Ik vraag soms naar de bekende weg, maar mijn vragen zijn functioneel. Ik stel vragen om mensen verder te helpen. Zelf word ik ook verder geholpen, want nieuwkomers stellen ook vragen
aan mij.

Er is een vraag die steeds terugkeert en dat is. “Meneer, ik wil uw advies?” Ik probeer mijn antwoord altijd kort en kernachtig te formuleren en het komt altijd op hetzelfde neer.
“Ik kan jou geen advies geven. Dat kun je alleen zelf doen. Ik kan je wel de weg wijzen.” Want gaande onze levensweg kom je soms
op een kruispunt en dan moet je kiezen welke kant je op gaat. En kiezen moet je zelf doen.

Daar zit bij veel mensen juist de moeilijkheid. Veel mensen die ik spreek hebben nooit
geleerd dat ze ook zelf keuzes mogen maken. Ik help ze daar dan bij en dat is
wat ik doe. Niet meer en niet minder.

“Zullen we samen naar een liedje luisteren?”. Ik antwoordde “Ja, een goed idee.” De vraag was niet van mij, maar van een vriendelijke jongeman wiens wieg stond in Aleppo. Hij luisterde naar Hazes om Nederlands te leren. We zaten samen aan de ronde tafel in mijn kamer en hij startte de videoclip. Ik was geëmotioneerd want ik dacht aan mijn vader en we hadden vervolgens een mooi gesprek. We spraken samen iedere zin zorgvuldig door en vertelden elkaar wat we
dachten.
Ik leerde die dag dat muziek heel functioneel kan zijn in mijn werk. Door muziek kom je bij je emoties en zo maak je vaak de weg vrij om verder te gaan richting de toekomst.
In mijn gesprekken in 2018 heb ik regelmatig muziek ingezet, niet altijd hoor, maar alleen als ik dacht dat het nodig was. Ook “Kleine jongen” kwam dit jaar een paar keer voorbij.
Net kreeg ik per WhatsApp een kerstwens van een jongen die is geboren in Daraa, ten
zuiden van Damascus. Als antwoord stuurde ik de link van “Kleine
jongen” terug.
“Echt mooie
liedje meneer ik begrijp precies wat er gezegd wordt.”
Soms weet ik niet
wat ik wil of ben ik gespannen, opgejaagd of geïrriteerd, maar deze woorden
maakten mij blij en zo ben ik weer in de gemoedstoestand waar ik wil
zijn.
Kaniwar en Waleed bedankt!

Kaniwar en Waleed wonen in de gemeente ’s-Hertogenbosch en
studeren op het Koning Willem I College. Kaniwar werkt in een garage en wil een goede automonteur worden, maar dat is hij volgens mij al. Waleed wil later architect worden en voetbalt bij FC Engelen. Ik heb geen verstand van voetbal, maar ik denk dat hij goed is. Ik weet ook wat voor werk ik wil doen. Ik wil met mensen werken en dat doe ik dus ook. Al die mensen voor wie en met wie ik werk wil ik een fijne kerstvakantie toewensen. We zien elkaar in 2019.

 

 

 
Please follow and like us:
error

Brandweerman


In de sportschool vroeg iemand mij wat ik eigenlijk voor
werk deed. Het was voor het eerst sinds
ik de sportschool bezoek dat ik deze vraag kreeg.

De vraag bracht me uit mijn evenwicht, want in de
sportschool wil ik eigenlijk niet over mijn werk praten. En wat deed ik
eigenlijk voor werk? Ik gaf natuurlijk gewoon netjes antwoord en lulde er een
beetje omheen. Toen moest ik aan mijn vader denken.

Mijn vader was onderwijzer en directeur van een basisschool.
Daarnaast had hij ook nog allerhande bestuursfuncties. Hij werkte veel en hard
en was altijd met andere mensen bezig. Aan het begin van
iedere zomervakantie was hij zo gestrest dat het een paar dagen
duurde voor hij weer op aarde en in ons gezin was geland. In die dagen hadden wij ook meestal
onze conflicten die dan bijvoorbeeld gingen over het opzetten van de tent. Hij
wilde de dingen op zijn manier doen en ik ook en dat botste soms. Eigenlijk een
heel gewoon vader-zoon-dingetje.

Maar in de loop van de vakantie daalde de rust neder en werd
alles weer relaxed. Mijn vader maakte ook graag praatjes met iedereen die hij
tegenkwam. Ik liep een keer met hem op de camping en toen vroeg iemand wat voor
werk hij eigenlijk deed.

Met een uitgestreken gezicht vertelde mijn vader gewoon dat
hij brandweerman was. Ik moest moeite doen om niet in de lach te schieten, maar
wat was ik trots op mijn vader die gewoon heel serieus de grootst mogelijke
onzin aan het verkopen was.

Ik heb hem regelmatig met de BBQ in de weer gezien en ik betwijfel
of hij een goede brandweerman zou zijn. Maar wat kon die man makkelijk
ouwehoeren en goed met mensen omgaan. Ik ben blij dat ik dat van hem geleerd
heb.
Please follow and like us:
error

Wandelgangen

Niet uitgesproken tekst bij het afscheid van Jeanette Noordijk als Voorzitter College van Bestuur op 13 december 2018.


Het Koning Willem I College is een grote school en een grote
school heeft veel wandelgangen. In die wandelgangen wordt geluld en als mensen
lullen, dan lullen ze meestal niet over zichzelf maar over anderen.

Zij die betalen om in onze wandelgangen te mogen lopen lullen dus
over hun vriendjes, vriendinnetjes, klasgenoten, hun  collega’s op het werk, hun ouders en hun
docenten.

Zij die betaald krijgen om in onze wandelgangen te mogen lopen
lullen ook over hun vrienden, vriendinnen, collega’s, hun ouders, hun kinderen
en hun studenten.

Maar waar mensen het meest over lullen – wetenschappelijk onderzoek
heeft dat uitgewezen – is over de baas. Veel mensen hebben behoefte aan een
baas, al is het maar om tegenop te kijken, bevestiging uit te halen of gewoon om
over te lullen.

Jeanette was de afgelopen jaren de baas van onze school, er lopen
op onze school veel baasjes rond. (Ik ben er zelf een van!) Maar  Jeanette is onze eindbaas!

Ikzelf hou niet van wandelgangen. Ik zeg de dingen liever zoals ze
zijn, open en transparant en daarom sta ik hier ook.

Jeanette is hier een aantal jaren geweest en nam het roer over van
een man waarvan in de wandelgangen soms werd gezegd dat hij in een ivoren
toren zat. Ook werd hij een hemelbestormer genoemd. Als opvolger word je in de
wandelgangen dan al snel niemand die op de winkel heeft gepast.

Maar Jeanette, je hebt veel meer gedaan dan op de winkel gepast.

Je vertelde ooit het prachtige verhaal over wortels en vleugels.
Het ging daar bij om de ontwikkeling en opvoeding van jonge mensen. Maar
organisaties hebben ook wortels en vleugels nodig. Vleugels had onze school al
en jij hebt onze school verder geworteld, want daar was behoefte aan.
Je hebt stevig ingezet op teamontwikkeling, er is een prachtige nieuwe
huisstijl, we hebben een gastvrijheidsconcept, onderlinge relaties zijn
verstevigd, zo ook de relaties met onze omgeving. In jaarverslagen wordt open
en transparant geschreven over alles wat goed gaat en ook alles wat minder goed
gaat. Want ontwikkeling gaat met vallen en opstaan. Soms gaan dingen niet goed.

Je hebt ook oog gehad voor de relatie met je voorganger en zijn
familie (hier ook aanwezig) en met je opvolger. Met respect naar je voorganger
heb je jouw functie gemaakt tot wat-ie nu is. Voorzitter College van Bestuur en
dat is iets anders dan Eindbaas.


En onze school is meer dan je opvolger, onze school bestaat uit heel veel
medewerkers en nog meer studenten. We doen het samen en we leren van elkaar.
Het is nu aan ons samen om verder te reizen door de kosmos. Soms samen en soms alleen. Ook in de ruimte vindt ontwikkeling soms plaats los van het moederschip.

Ik zou graag willen afsluiten met een gedichtje van Hein Stufkens
(je kent het). Van mij mag het een plaats krijgen in onze wandelgangen.

Ik was te Cadzand aan het strand
getuige van een misverstand,
toen ik twee golven hoorde spreken
precies voordat ze zouden breken.
De ene riep: ‘Het is gedaan,
wij zullen hier te pletter slaan!’
De ander zei beslist: ‘Welnee,
je bent geen golf, je bent de zee.’

Jeanette bedankt!

 
Please follow and like us:
error

Judith

Wachttijden bij DUO.

Regelmatig bel ik naar DUO. Niet omdat dat mijn hobby is,
maar gewoon om nieuwkomers in Nederland die inmiddels op het MBO studeren en recht hebben op studiefinanciering wat
vooruit te helpen. Nederland is een land van regels, procedures, formulieren, inlogcodes
en wachtwoorden. Zie dan als nieuwkomer in ons land de weg maar eens
te vinden. Bijkomend probleem is ook nog eens dat mensen vaak meerdere
telefoons en/of sim-kaarten hebben en als je dan bent ingelogd bij digi-d komt
de beveiligings-sms vaak aan op het verkeerde nummer. Maar bellen vind ik altijd fijn, dan heb je immers gewoon menselijk contact.

In de ochtend hoef je nooit lang te wachten en vanmorgen was ik blij verrast. Ik belde mede
namens een nieuwkomer en had alle benodigde informatie bij de hand en hij had
ook de goede telefoon bij zich. Ik ken het spelletje inmiddels als ik namens
een nieuwkomer bel. Nadat ik het BSN-nummer heb gegeven vraagt de
DUO-medewerker aan de nieuwkomer of hij of zij het goed vindt dat de medewerker
het gesprek verder met mij voert. Heel soms gebeurt het dat mensen het liever
zelf doen en dat maakt me blij, het uitgangspunt van mijn hulpverlening is
immers dat mensen zelfredzaam worden, maar als dat nog niet lukt, dan help ik
gewoon nog even verder. Vanmorgen kreeg ik dus de telefoon terug en toen zei de mevrouw aan de
andere kant van de lijn: “Zo Reinoud, daar ben ik weer.”
Niet zomaar een
helpdeskmedewerker dus maar een mens van vlees en bloed die gewoon mijn naam had
onthouden. Ik moest eerlijk erkennen dat ik niet meer wist hoe zij heette, maar
toen ik er om vroeg herhaalde ze haar naam voor mij. Ik werd prima verder
geholpen en na afloop van het gesprek wensten we elkaar een fijne  dag.



Judith bedankt!
Please follow and like us:
error

Fijne dag!

Na een korte afwezigheid begon ik op 15 mei 2017 aan mijn re-integratie
op het Koning Willem I College en wel op de afdeling Educatie in de Sint-Jorisstraat.



Mijn fiets parkeerde ik in de
gemeentelijke fietsenstalling op de Wolvenhoek.

Wat een geweldige uitvinding van de gemeente ’s-Hertogenbosch
dacht ik. De fietsenstalling  is niet
alleen gratis, maar je krijgt er nog een glimlach bij ook en de dienstdoende ambtenaar
wenste mij een fijne dag.

Fijne dag!
Vol goede moed ging ik dan ook aan het werk, deze dag kon al niet meer stuk. Ik ging werken als opleidingsdecaan en nieuwkomers adviseren en ondersteunen bij hun inburgering en kennismaking met het Nederlandse onderwijs.

Nu zijn we anderhalf jaar verder en tegenwoordig komen er minder mensen op gesprek. Steeds meer mensen stromen door binnen onze school.
Mijn re-integratie ging met vallen en opstaan. Vaak legde ik de lat te hoog en als je dat doet, dan kom je jezelf weer tegen.
In de afgelopen
anderhalf jaar heb ik hier heel wat nieuwkomers gesproken en soms vond ik die
gesprekken heel moeilijk. Ik werk al vanaf 1994 in het onderwijs, maar heb moeten wennen aan deze voor mij nieuwe doelgroep. De levensverhalen grepen me
soms aan en in mijn functie van decaan voelde ik mij vaak ook de poortwachter van
het Nederlands onderwijssysteem. Een systeem dat niet altijd even flexibel is. Ik
heb zeker een aantal mensen verder kunnen helpen, maar moest ook vaak nee
verkopen.

Maar wat ik nog iedere dag leuk vind is dat eigenlijk ieder
gesprek wordt afgesloten met “Fijne dag”.
Soms dacht ik dat het één van de eerste dingen was die mensen leerden in Nederland.
Dat is wat ik van mijn contacten met nieuwkomers heb geleerd. Ook als het tegenzit en na afloop van een moeilijk gesprek wens je elkaar gewoon een fijne dag.  
Want dat is toch waar het uiteindelijk allemaal omgaat.
Fijne dag!

Please follow and like us:
error