Positieve Energie

Ik leerde
Alphablondy kennen door Boubacar uit West-Afrika. Op mijn beurt liet ik hem
kennismaken met Pink Floyd. Hij wist niet dat zijn hit ‘Wish you were here’ een
cover was van de Britse band en dat het origineel uit 1975 kwam. Hij vertelde mij dat hij er vaak naar luistert.


Terwijl ik dit schrijf luister ik naar het album ‘Positive Energy’. Mijn energiehuishouding is niet
altijd in balans. In 2017 was ik heel moe en had ik een gebrek aan positieve
energie. Tegenwoordig heb ik weer voldoende energie. Ik krijg dat over het
algemeen van mijn contacten met de mensen met wie ik werk. Soms heb ik ook een overdosis aan positieve energie. Ik ben dan vroeg wakker en schrijf verhaaltjes in mijn hoofd.

Ik spreek
regelmatig met Fatima, een jonge vrouw uit het noorden van Syrie. Ze woonde en
werkte geruime tijd in Turkije in de confectie-industrie en woont nu in de
gemeente ’s-Hertogenbosch. Ze zit op de Entreeopleiding van het Koning Willem I
College. Af en toe stuurt ze mij een appje en zegt ze dat ze behoefte heeft aan
positieve energie en dat ik die haar kan geven. Dat voelt voor mij als een
groot voorrecht.

Zij geeft mij
ook positieve energie en zo werkt het twee kanten op.

Ik ga nu naar de sportschool.

Dit verhaaltje heeft ongeveer 200 woorden. Ik probeer in korte zinnen te schrijven. Als je het leuk vind om mijn verhaaltjes per WhatsApp te ontvangen
App dan AAN naar +31645596458. Je moet mij wel opnemen in je adresboek. Mijn naam is Reinoud van Uffelen. Ik
stuur je dan maximaal eens per week een verhaaltje.



Please follow and like us:
error

Toekomst


Alaa
is bij mij op bezoek. Ze komt uit Syrië en is pas kort in Nederland. Ik help
haar met het invullen van een formulier. Opeens zegt ze “Wat vind jij de
mooiste kleur op dat schilderij?” Ik draai me om want zit er met mijn rug naar
toe. Bij dat soort vragen moet ik altijd even goed nadenken. Want wat is mooi
en wat weet ik nou van kunst. Na een korte stilte weet ik het toch en zeg ik. “Ik
weet het, wat vind jij de mooiste kleur op dit schilderij?”
Ook Alaa denkt even
na voor ze antwoord geeft en dan wijst ze me op de witte streep aan de horizon.
“Dat is de toekomst” zegt ze. Wat een mooi antwoord. 



Ik had net als haar naar
de toekomst gezocht. Dan wijs ik op het groenige boven de witte streep. “Ik
dacht dat dat de toekomst was want het was niet helemaal helder en je weet nooit precies hoe de toekomst er uit ziet.”
“Wat leuk” zegt Alaa. “Wij hebben allebei de toekomst gezien in het schilderij.”
Onze
afspraak loopt ten einde. Er staat al weer iemand anders te wachten en we zijn
klaar met het formulier.
“Wil
je weten wie het geschilderd heeft?” Vraag ik tot besluit en ik wijs haar op de naam rechts onderin.
“Van
Hezewijk” leest Alaa. “Is het een man of een vrouw?’’
“Het
is een vrouw en ze heeft nog meer geschilderd. Ik app je haar website wel even,
dan kun je er naar kijken.”
Later die avond krijg ik een appje terug.
“Wauw zo mooi”


Please follow and like us:
error

Gift


“Een gift is een cadeautje.” Ik hoor het mezelf
regelmatig zeggen als ik mensen die nog nieuw zijn in ons land heb geholpen
met het aanvragen van studiefinanciering. Als de aanvraag is gelukt en alles goed is gegaan dan staat het er drie keer als je inlogt op Mijn DUO. Vetgedrukt
zelfs.


De basisbeurs is een gift, de aanvullende beurs is een
gift en ook het studentenreisproduct is een gift.

Als je een opleiding MBO1 of MBO 2 doet is dat altijd het
geval. De studiefinanciering is een cadeautje van onze overheid.


Een gift.



Vanmorgen kreeg ik ook een gift. Het was een doos chocola
van een merk dat ik niet mag noemen.

Ik kreeg het van een heel begaafd en vriendelijk meisje
dat vanwege haar geloofsovertuiging mannen geen hand geeft. Ons contact verliep
aanvankelijk wat stroef. Ik vond het moeilijk dat ze mij geen hand gaf. Voor
mij is een hand een teken van vriendelijkheid en genegenheid. Ik ben gewend om de jongeren met wie ik werk altijd een hand te geven. Ik doe dat uit volle overtuiging.
Ik heb haar een
keer gezegd dat ze het zichzelf niet makkelijker maakt in ons land. Maar ik heb
haar wel gewoon geholpen. In de loop van de maanden bouwden we een goede band op
en de grootste gift die ik vanmorgen kreeg was het respect dat ik voelde.

Ze gaat volgend jaar naar het Schakeljaar van Fontys. Ik
heb ook veel respect voor haar.

In 2013 schreef ik in het Brabants Dagblad waarom ik mijn leerlingen een hand geef. De column heette Wees Aardig en kunt u hier lezen. In 2016 verscheen het in de bundel “Namen en rugnummers” onder de titel Aardig. Later dit jaar verschijnt de bundel Stap voor stap. Het bevat verhalen over vallen en weer opstaan, maar ook over emancipatie, integratie en ontwikkeling.

 

 

Please follow and like us:
error

Leerrecht



Deze week is het weer de dag van de leerplicht. De leerplichtwet dateert uit 1969; ik was toen 4 jaar oud en ging naar de kleuterschool. Dat vond ik leuk en spannend.


Maar een wet is maar een wet en het woord leerplicht is echt niet meer van deze tijd. Ik vind dat we zouden moeten spreken van een leerrecht, want ieder kind heeft het recht om te leren en in het Internationale Verdrag inzake de Rechten van het Kind is dit ook opgenomen:
Elk kind heeft het recht op onderwijs dat hem/haar voorbereidt op een actief, verantwoordelijk leven als volwassene in een vrije samenleving met respect voor anderen en de omgeving.


Het verdrag dateert ook alweer van 1989. Ik was toen 24 jaar oud en net gestopt met mijn studie.


Hoewel cijfers en statistieken beweren dat het goed gaat met Nederlandse kinderen, zijn er wel blijvende zorgen. In 2014 stelde kinderombudsman Marc Dullaert: ‘Een op de negen kinderen leeft in armoede en goed onderwijs op maat voor kinderen die extra zorg nodig hebben, wordt maar geen vanzelfsprekendheid.’


Goed onderwijs is onderwijs dat uitdaagt en dat recht doet aan de drie psychologische basisbehoeften van ieder mens; relatie, autonomie en competentie.


De school is een leergemeenschap, maar de school zou ook en vooral een leefgemeenschap moeten zijn. Onze samenleving wordt steeds diverser en dat zien we ook terug in het MBO.


School hoort een plek te zijn waar je graag naar toe gaat om jezelf te ontwikkelen; als vakman of vakvrouw, als burger en als mens. Een plek waar je soms in de schoolbankjes zit en soms in een praktijkomgeving werkt. Een plek waar aandacht is voor vaktechniek, maar ook voor het ontwikkelen van een attitude en positieve levenshouding. Een plek waar je het leven leert. Een plek ook waar we als professionals ons stinkende best doen en het goede voorbeeld geven. Een plek waar we erkennen dat al onze leerlingen zorg en aandacht nodig hebben en dat sommige leerlingen extra zorg en aandacht nodig hebben.


En dan nog moeten we ons realiseren dat er ook leerlingen zijn die het onderwijs verlaten zonder startkwalificatie. Als samenleving is het onze plicht om ook hen te begeleiden naar een volwaardige plek in de maatschappij.

Donderdag 28 maart om 09.30 verzorg ik een workshop op de CvI Conferentie een Zee aan mogelijkheden. Welkom! Meer informatie in de CVI-app of op LinkedIn of Twitter via #cviweb.

Please follow and like us:
error

Aleppo


Als ik aan
Aleppo denk schieten de tranen in mijn ogen.

In december 1987
was ik er vier dagen. Ik was toen 22 jaar en was komen liften uit Nijmegen.
Aleppo was mijn eerste kennismaking met het Midden-Oosten. Ik herinner me
vooral de kleuren, de geuren, de geluiden en de levendigheid op straat. Ik
herinner me ook de machtige citadel. Maar bovenal herinner ik me de gastvrijheid.

In februari
2019 was RTL-verslaggever Olaf Koens in Aleppo. Hij berichtte er over op
Twitter.


In maart 2011 was Mart Lerou in Aleppo.
Hij heeft er veel foto’s genomen. “Het zijn beelden van de citadel, de moskee, op
straat, van de mensen en hun ambachten. Zonder dat ik het toen wist, bleken
mijn foto’s een beeld te vormen van de allerlaatste dagen van Aleppo in volle
bloei. Het was 1 voor 12“.

De expositie
Aleppo, 1 voor 12 bevindt zich tegenover mijn spreekkamer op het Koning Willem I College en als ik
iemand uit Aleppo spreek bezoek ik altijd even de tentoonstelling. Overigens
ook met andere mensen. De expositie maakt veel los.

In onze
gemeente wonen veel mensen uit Aleppo. Sommigen zitten op een basisschool in
een Bossche wijk, sommigen op de Bossche Vakschool, sommigen op het Koning
Willem I College.

Maar als je al te
oud bent voor ons onderwijssysteem moet je toezien dat je opleiding in eigen
land hier niet zo veel voorstelt. Je kunt je hoop vestigen op de tweede
generatie en op jouw manier iets van je leven maken. Want als veertiger wil je
ook gewoon je steentje bijdragen aan de samenleving en niet alleen maar dozen
vouwen in een fabriek.


Gisteren kwam
Een Vandaag naar buiten met een onderzoek naar Syrische vluchtelingen in
Nederland. 75% van hen zegt in ons land te willen blijven.

Tegen hen wil ik
alleen maar zeggen:

Welkom!
De expositie is nog te zien t/m 27 maart op het Koning Willem I College, afdeling Educatie aan de Sint Jorisstraat 129 in Den Bosch. De tentoonstelling is van maandag tot en met vrijdag, van 12.00 tot 16.00 uur te bezichtigen. Op woensdagen 13, 20 en 27 maart is Mart Lerou zelf aanwezig op de expositie, van 13.00 tot 16.00 uur. Als je de tentoonstelling wilt bezoeken, kun je dat even melden door een e-mail te sturen naar p.esmaeli@kw1c.nl. 
Please follow and like us:
error

Wegwijzer



Tegenwoordig ben ik wegwijzer.

Een wegwijzer staat recht met zijn neus in de wind. Maar ik
vind het maar saai om altijd op een plek te staan. Daarom heb ik benen, een
goede fiets en een ov-jaarkaart.

Op de visitekaartjes die ik sinds 1989 verzamel staan veel
verschillende namen en rollen. Soms is het Engels, soms in het Nederlands, soms
in hele volzinnen en soms met onbegrijpelijke afkortingen.

“Zet maar programmamanager op je kaartje, dat staat veel
hipper dan projectleider”. Monaïm Benrida van het Ministerie van OCW gaf me dat advies in 2013. We moesten even aan elkaar wennen, maar
later werden we vrienden. Ik vond het een goed advies, want een project heeft
een begin en een einde en een programma is nooit klaar. Toch paste het mij niet
helemaal. Ook in die rol was ik zoekende en soms redelijk grenzeloos. Daarna
vervulde ik weer een aantal verschillende rollen, niet allemaal even succesvol,
maar vaak ook wel.

En nu ben ik dan wegwijzer. En dat zit zo. Begin dit
schooljaar hoorde ik een verhaal van Giel Pastoor. In de aankondiging van zijn
presentatie las ik dat hij beweegstrateeg
was en ik had er zin in. Op het podium bleek het een heel gewone man te zijn.
Hij maakte een geweldige indruk op me, niet in de laatste plaats omdat hij zich
kwetsbaar opstelde. Voor een volle zaal vertelde hij dat zijn zoon was
overleden en dat hij daar verdriet over heeft. Iedereen was stil. Pastoor werkt voor het Parktheater in Eindhoven en vertelde dat hij eigenlijk directeur is. Maar wat hij wil is verwarring veroorzaken. De titel
directeur schept afstand en geen verwarring en zo bedacht hij ‘beweegstrateeg’.

Kort daarna las ik een boek van Brene Brown. De ondertitel
was ‘er echt bij horen en de moed om alleen te staan’. Het sprak me erg aan.

Weer later hoorde ik een voordracht van stadschroniqueur
Eric Alink. Hij vertelde over het belang van werk voor de waardigheid van
mensen in onze samenleving. Ieder mens heeft een taak in het leven, hoe groot of
klein die taak ook is.

Toen wist ik wat mijn taak was: wegwijzer. Ik was dat eigenlijk altijd al,
alleen wist ik het zelf nog niet. De titel schept geen verwarring, maar
duidelijkheid. Ik heb ook behoefte aan duidelijkheid.

Een wegwijzer past niet binnen de muren van een organisatie
of een functiehuis. In managementtaal ben je dan outreachend. Je kunt ook zeggen dat ik graag mijn nek uitsteek. Met
versleten nekwervels is dat soms lastig, maar ik doe het wel.

Als wegwijzer heb ik gelukkig wel geleerd mijn eigen grenzen
te bewaken. Want ik wijs een weg,
niet de weg. Iedereen moet zelf maar
weten of hij of zij die weg volgt. Soms willen mensen aan de hand genomen
worden, ik doe dat zeker, maar ik laat mensen ook weer los. Ook is er een grens aan
mijn verantwoordelijkheid. Als er te veel op mijn schouders rust ga ik krom
lopen en dat is niet handig voor een wegwijzer. Een wegwijzer moet immers om
zich heen kunnen kijken.

Please follow and like us:
error