Een fijne vent

Engelandvaarders van K. Norel.

Vanmorgen op de fiets op weg voor werk ontmoette ik een fijne vent. Heel toevallig, want ik was mijn laptop vergeten en terug naar huis gefietst om deze te halen. Ik was op weg naar Weener XL, maar ik was dus wat later dan normaal.

De Fijne vent in kwestie kruiste mijn weg. Hij was ook op weg voor werk. Om precies te zijn ging hij naar Brabant Wonen. Hij reed op een OV-fiets.

Ik was hem al eens eerder toevallig tegengekomen. Dat was in 2013 op de Waalbrug in Nijmegen. We zagen elkaar toen. Maar er was geen gesprek. Er zat een snelweg tussen ons in.

Vanmorgen begon het gesprek meteen. Maar al snel zei de fijne vent. “Reinoud eerst een hand”.

We hadden elkaar dit jaar toevallig ook al op 25 april gezien. Het was tijdens een door de fijne vent georganiseerde SOEP Expertmeeting bij Einder Communicatie.

Daar stelde hij mij voor aan Susanne Geuze. Ik werd voorgesteld als de jongen die in 1986 een boekpresentatie hield over het boek de Engelandvaarders van K. Norel. “Reinoud deed dat geweldig, maar hij heeft dan ook een hele fijne slis.”

De expertmeeting was leuk, al werd de soep niet zo heet gegeten als die werd opgediend. Later kreeg ik van Susanne nog wel 10 tips om een goede blogpost te schrijven. (Hier)

Ik schreef de afgelopen twee maanden veel en vandaag weer eens een blogje.

Een blogje over een ontmoeting met een fijne vent.

En de prijsvraag is. Wie was de fijne vent in het boek van K. Norel.

Fijne dag!

Na een korte afwezigheid begon ik op 15 mei 2017 aan mijn re-integratie op het Koning Willem I College en wel op de afdeling Educatie in de Sint-Jorisstraat.

Mijn fiets parkeerde ik in de gemeentelijke fietsenstalling op de Wolvenhoek.
Wat een geweldige uitvinding van de gemeente ’s-Hertogenbosch dacht ik. De fietsenstalling  is niet alleen gratis, maar je krijgt er nog een glimlach bij ook en de dienstdoende ambtenaar wenste mij een fijne dag.
Fijne dag!
Vol goede moed ging ik dan ook aan het werk, deze dag kon al niet meer stuk. Ik ging werken als opleidingsdecaan en nieuwkomers adviseren en ondersteunen bij hun inburgering en kennismaking met het Nederlandse onderwijs.
Nu zijn we anderhalf jaar verder en tegenwoordig komen er minder mensen op gesprek. Steeds meer mensen stromen door binnen onze school.
Mijn re-integratie ging met vallen en opstaan. Vaak legde ik de lat te hoog en als je dat doet, dan kom je jezelf weer tegen.
In de afgelopen anderhalf jaar heb ik hier heel wat nieuwkomers gesproken en soms vond ik die gesprekken heel moeilijk. Ik werk al vanaf 1994 in het onderwijs, maar heb moeten wennen aan deze voor mij nieuwe doelgroep. De levensverhalen grepen me soms aan en in mijn functie van decaan voelde ik mij vaak ook de poortwachter van het Nederlands onderwijssysteem. Een systeem dat niet altijd even flexibel is. Ik heb zeker een aantal mensen verder kunnen helpen, maar moest ook vaak nee verkopen.
Maar wat ik nog iedere dag leuk vind is dat eigenlijk ieder gesprek wordt afgesloten met “Fijne dag”. Soms dacht ik dat het één van de eerste dingen was die mensen leerden in Nederland.
Dat is wat ik van mijn contacten met nieuwkomers heb geleerd. Ook als het tegenzit en na afloop van een moeilijk gesprek wens je elkaar gewoon een fijne dag.
Want dat is toch waar het uiteindelijk allemaal omgaat.
Fijne dag!