Verantwoordelijkheid

De verwarming staat aan, want wat was het koud bij “Get Together for Freedom”. Namens het Koning Willem I College, maar ook namens mezelf, was ik daar om stil te staan bij de vrijheid en daarover samen het gesprek te voeren. Nanne Scholtens, huishoudelijke hulp bij IVT Thuiszorg was ook van de partij net als Jack Mikkers, Jan de Wit en natuurlijk NAC-supporter Bart de Feter.

Bart vertelde eerlijk hoe moeilijk het is om als Bredanaar Bosschenaar te worden. Maar hij vertelde ook dat het uiteindelijk toch gelukt is. Ik kan daar over mee praten. Mijn integratie in Den Bosch startte in 1991 toen ik hier toevallig kwam wonen.

Uiteraard was ook Osman Çifçi van de partij. Osman is een geboren en getogen Bosschenaar, toch krijgt hij op Social Media vaak te horen dat hij een KUTTURK is omdat hij zich uitspreekt. Osman neemt zijn verantwoordelijkheid als bestuurslid van het festival.  Samen met anderen levert hij zijn bijdrage om iedereen zich welkom te laten voelen.

Welkom voelde ik me zeker. Niet alleen door de leuke en goede gesprekken aan tafel. Maar ook vanwege het lekkere eten. Catrien Kuijpers en Omar Sbeini waren daar verantwoordelijk voor en ze werden geholpen door jonge statushouders en Nederlandse tieners.

“Zo leuk om te doen” aldus Catrien.

Eus Akyol sprak over de verantwoordelijkheid die hij heeft als columnist die zich durft uit te spreken. Ik was onder de indruk van zijn ontspannen en oprechte praatje. Ik las zojuist dat dit ook geen gewoon praatje was , maar een heus vrijheidscollege. Je moet maar durven als supporter van Go Ahead Eagles in de stad waar FC Den Bosch vandaan komt.

Tot 22 mei Eus.

Catrien en Omar dank voor het lekkere eten. Osman dank voor de hartelijke ontvangst.

Heeft u iets te vieren of organiseert u een lunch of diner? Denk dan eens aan www.babaganoushcatering.nl

Please follow and like us:
error

Ton Fassbender uit Eerde de ware Klassiekerking

 “Als ik die Fuglsang in mijn ploeg had opgenomen, dan had
ik misschien de Klassiekerking 2019 wel gewonnen.” Dit dacht ik toen ik een
Belgisch biertje opentrok om de finale van Luik-Bastenaken-Luik te kijken. Maar
als bestaat niet in de topsport en dus ook niet in de Klassiekerking. Ik had
Fuglsang niet in mijn ploeg opgenomen.

Tijdens L-B-L moet ik altijd denken aan de historische
woorden van vriend Hans die inmiddels al bijna 14 jaar geleden overleed. Op
mijn vraag wie Luik-Bastenaken had gewonnen antwoordde hij “Luik, met 2-1”

Nu het klassieke voorjaar en daarmee ook de
Klassiekerking  is afgelopen  moeten we weer wachten tot 29 februari 2020
als de Omloop het Nieuwsblad wordt verreden. Mijn voorbereidingen voor het nieuwe
jaar zijn zojuist begonnen met een eerste shortlist.

Maar op dit moment vraag ik me vooral af wie
de KlassiekerKing 2019 heeft gewonnen. Ton Fassbender laat ons nog in spanning
en maakt de uitslag pas morgenavond bekend. Het vermoeden bestaat dat we met
een Klassiekerqueen te maken hebben.

Maar voor mij is de ware Klassiekerking van dit voorjaar
niet Mathieu van der Poel, Julian Alaphilippe of Jakob Fuglsang. En ook niet de winnaar van deze mooie competitie. 

De held van het voorjaar is natuurlijk Ton Fassbender.
Hij organiseerde dit jaar voor de tiende keer op rij de KW1C-Klassiekerking.

Ton bedankt!
Please follow and like us:
error

Studenten Koning Willem I College stralen op HUMANFEST



Op donderdag 18 april was in Jongerencentrum de Poort het HUMANFEST. Dit was de afsluiting van een project om inclusie van statushouders te bevorderen. Daarbij werd samengewerkt met ONEWORLDCitizens en Avans. Studenten van de opleiding Social Work verzorgden een aantal workshops voor statushouders op het Koning Willem I College.

“Echt contact is moeilijk” zegt de 24-jarige Samah Rajab. Samah deed de Pre-bachelor  en studeert nu al bijna een jaar Bouwkunde bij Avans. Zij sprak op het HUMANFEST. “Natuurlijk heb ik contact met mijn studiegenoten, maar iedereen is altijd maar druk.”
 
Haar oudere broer Achmed heeft het ook altijd druk. Hij is nu 25 jaar en doet inmiddels een BBL-opleiding in de (financiële) administratie. Vorig jaar haalde hij zijn Entreediploma op het Koning Willem I College. In januari verruilde hij zijn BOL-opleiding op MBO 2 voor de BBL-variant. “Ik heb nu geen studiefinanciering meer, maar krijg lekker betaald en ik heb ook nog een bijbaantje bij de Coktailbar in Den Bosch. Mijn BBL-baan is bij Store3D in Nieuwkuijk.”
 
Op het HUMANFEST waren veel entreestudenten van het Koning Willem I College. Ook docent Jos van der Pas was van de partij. “We willen hier volgend jaar zeker weer aan mee doen” aldus Jos. Samen met Jos waren er 5 Syrische studenten uit de SCHOOLFIRST-klassen. “SCHOOLFIRST is een samenwerking met Weener XL. Het gaat om statushouders tot 30 jaar uit diverse landen. De bedoeling is de mensen op weg te helpen. Een aantal stroomt door naar Niveau 2, een aantal gaat hierna werken.”
 
Integreren is niet altijd makkelijk en moet van twee
kanten komen. Maar integreren is ook een werkwoord en moet je gewoon doen. Het gaat met vallen en opstaan. Er wordt vaak gezegd dat Syriërs makkelijker integreren dan Eritreeërs. Dat zag je hier ook terug. Er waren vooral veel Syrische mensen op het HUMANFEST. Ik had nog een leuk gesprek met Khaled uit Sudan. Hij is pas twee jaar in Nederland en woont nog in het AZC in Oisterwijk. Hopelijk kan hij volgend jaar ook starten op het Koning Willem I College.



Uit privacy-overwegingen plaats ik hier geen foto van de studenten die straalden op het HUMANFEST. Je kunt een aantal van hen wel zien op Instagram.com/humanfest/. De winnende foto van Fatima Ali is ook terug te zien op Instagram en wel hier


De entreeopleiding van het Koning Willem I College stond vroeger bekend onder de naam AKA-Droom en bevind zich op de locatie Weidonklaan. Hier wordt al 10 jaar onderwijs op maat verzorgd.
Please follow and like us:
error

AVG

 
“Doe jij niet aan AVG?” appte ik naar Bart. Hij had mij
gevraagd mijn bijdrage voor de Politieke Klets op een USB-stick aan te leveren.
 
“Avg is stuiptrekking oude systeem om controle te houden”
was de tekst die in mijn scherm verscheen.
 
Bart is meestal vrij duidelijk in zijn antwoorden. Maar
soms duurt het even voordat ik het echt begrijp. Ik leer door ervaren.
 
Ik werk op het Koning Willem I College en daar is ook veel
te doen  over AVG. Nogal logisch. Op een school wordt gewerkt met gevoelige informatie. Er is vrij fanatiek gewerkt aan bewustwording van
medewerkers. De manier waarop is niet altijd mijn manier, maar de bewustwording
heeft mij inmiddels wel bereikt.
 
Ik kom vaak op plekken waar mensen communiceren via
Social Media. Ik doe dat zelf ook. Maar vroeger wilde ik nog wel eens een leuke actieve foto maken met mensen erop. Tegenwoordig doe ik dat niet meer. Het is niet dat ik dat niet durf. Het is meer dat het gewoon heel moeilijk is om uitdagende foto’s te maken. Als mensen zichzelf terug zien op Social Media zien ze toch vooral of ze wel goed op de foto staan. Het eerste dat ik zie is meestal mijn kale achterhoofd.
 
Gisteren was ik op een goed georganiseerde bijeenkomst
van de gemeente ’s-Hertogenbosch en Weener XL rond het thema Laaggeletterdheid.Het Koning Willem I College en ABC Leermee waren ook van de partij.
Zelf mocht ik iets vertellen over het TaalRekenDigiPunt waar ik twee dagdelen per week werk.

Toen ik thuis kwam bleek dat mijn vrouw per WhatsApp een
foto had ontvangen van een vriendin. Daar stond ik, met een microfoon in de hand, maar ook met mijn telefoon waarmee ik net nog strategisch had getwitterd.
 
Ik dacht nog: “Ik heb haar toch helemaal geen toestemming
gegeven deze foto te delen.” Maar vervolgens dacht ik aan de lessen die ik bij mijn arbeidspsycholoog had geleerd. “Waarom zou ik moeilijk doen. Ik zit goed in mijn vel en zo slecht sta ik er toch ook niet op.”
 
Daarom deel ik de foto maar zelf.
 
Ik vind het leuk om te bloggen. Kritisch, maar met respect voor de mensen waarmee ik werk. Op 25 april doe ik daarom mee aan een expertmeeting bij Einder Communicatie in Nijmegen. Leuk om weer oude studiegenoten te treffen. 
Please follow and like us:
error

Waar ligt jouw focus?



Iedereen kan focussen op kansen. Als je maar de juiste focus hebt! Als je dit leest heb je waarschijnlijk iets aangeklikt op Social Media. Je moest dus focussen! Op Social Media is er veel te klikken.

Als je aanjaagt achter iedere kans die je ziet, dan zie je door de bomen het bos niet meer. Als je nieuw bent in ons land is het extreem belangrijk om te focussen op de juiste kansen.

In mijn workshop ‘Focus op Kansen’  neem ik u mee in de uitgangspunten van het Koning Willem I College. Wat werd ik blij van het sfeerverslag dat ik las over deze workshop in een gemeentelijke nieuwsbrief.

“Vertrouwen in jezelf is van belang om de ander vertrouwen te kunnen geven. Het hele leven is eigenlijk een leerweg, waar je elke dag een beetje beter in wordt. Ook als leerkracht. Zelfregie is een belangrijke basis om te leren. Op ludieke wijze liet hij het gezelschap van hun veilige zitplaats opstaan en liet iedereen van stoel veranderen. Het maakte de tongen los wat weer nieuwe contacten en gesprekken opleverde. Gelardeerd door persoonlijke anekdotes liet hij ons kijken zonder oordeel (naar bananen!) en benadrukte hij dat iedereen een bepaald type intelligentie heeft. Jongeren kunnen vaak goed beschrijven waar ze goed in zijn. Een uitnodiging aan ons allen om dit gesprek te blijven voeren. Tenslotte kwamen twee van zijn studenten aan het woord. Nieuwkomers die hier en daar de drempels van onze Nederlandse samenleving tegenkomen.”



Please follow and like us:
error

Stap voor stap

Vandaag zou mijn vader 83 jaar geworden zijn. Op 15 mei 2013
verliet hij ons plotseling. Mensen vragen mij vaak of ik hem mis en ik moet dan antwoorden dat het niet zo is. Voor mijn gevoel is hij er nog gewoon.
Ik zeg hem iedere morgen even gedag als ik mijn telefoon pak. Die
telefoon hangt ‘s-nachts aan de oplader en ligt voor zijn foto. Als ik hem groet heb ik al koffie gezet en 13 traptreden gelopen. Stap voor stap.
Wat is er veel gebeurd de laatste jaren. En wat jammer dat
hij dat niet meer heeft meegemaakt. Het leven is een leerproces en we ontwikkelen ons iedere dag. Soms gaat dat met een sneltreinvaart en soms staat de trein even stil. Persoonlijke ontwikkeling gaat met horten en stoten en vallen en opstaan. Duurzame ontwikkeling gaat stap voor stap.
Mijn boekje Stap voor stap bevat verhalen over vallen en weer opstaan, maar ook over emancipatie, integratie en ontwikkeling. Het zal in de loop van het jaar (of later) verschijnen. Eerst wil ik  Namen en Rugnummers nog uitverkopen. Er zijn nog een klein aantal exemplaren beschikbaar. U kunt het hier bestellen.

Over mijn vader schreef ik de maand na zijn dood Het kantoor. U kunt het hier lezen.
Andere verhalen die hij jammer genoeg niet meer gelezen heeft zijn onder meer:
Please follow and like us:
error

Leerrecht



Deze week is het weer de dag van de leerplicht. De leerplichtwet dateert uit 1969; ik was toen 4 jaar oud en ging naar de kleuterschool. Dat vond ik leuk en spannend.


Maar een wet is maar een wet en het woord leerplicht is echt niet meer van deze tijd. Ik vind dat we zouden moeten spreken van een leerrecht, want ieder kind heeft het recht om te leren en in het Internationale Verdrag inzake de Rechten van het Kind is dit ook opgenomen:
Elk kind heeft het recht op onderwijs dat hem/haar voorbereidt op een actief, verantwoordelijk leven als volwassene in een vrije samenleving met respect voor anderen en de omgeving.


Het verdrag dateert ook alweer van 1989. Ik was toen 24 jaar oud en net gestopt met mijn studie.


Hoewel cijfers en statistieken beweren dat het goed gaat met Nederlandse kinderen, zijn er wel blijvende zorgen. In 2014 stelde kinderombudsman Marc Dullaert: ‘Een op de negen kinderen leeft in armoede en goed onderwijs op maat voor kinderen die extra zorg nodig hebben, wordt maar geen vanzelfsprekendheid.’


Goed onderwijs is onderwijs dat uitdaagt en dat recht doet aan de drie psychologische basisbehoeften van ieder mens; relatie, autonomie en competentie.


De school is een leergemeenschap, maar de school zou ook en vooral een leefgemeenschap moeten zijn. Onze samenleving wordt steeds diverser en dat zien we ook terug in het MBO.


School hoort een plek te zijn waar je graag naar toe gaat om jezelf te ontwikkelen; als vakman of vakvrouw, als burger en als mens. Een plek waar je soms in de schoolbankjes zit en soms in een praktijkomgeving werkt. Een plek waar aandacht is voor vaktechniek, maar ook voor het ontwikkelen van een attitude en positieve levenshouding. Een plek waar je het leven leert. Een plek ook waar we als professionals ons stinkende best doen en het goede voorbeeld geven. Een plek waar we erkennen dat al onze leerlingen zorg en aandacht nodig hebben en dat sommige leerlingen extra zorg en aandacht nodig hebben.


En dan nog moeten we ons realiseren dat er ook leerlingen zijn die het onderwijs verlaten zonder startkwalificatie. Als samenleving is het onze plicht om ook hen te begeleiden naar een volwaardige plek in de maatschappij.

Donderdag 28 maart om 09.30 verzorg ik een workshop op de CvI Conferentie een Zee aan mogelijkheden. Welkom! Meer informatie in de CVI-app of op LinkedIn of Twitter via #cviweb.

Please follow and like us:
error

Bier op een bankje in het park

 
Ik loop vaak op een loopband en probeer dan altijd recht en in balans te lopen. Ik kijk dus naar voren en omhoog. Daar ligt mijn focus. Precies daar ook hangt een TV-scherm. Of ik wil of niet. Wat er op dat scherm gebeurt komt bij mij binnen.
Dit weekend was er een praatprogramma op en werd de
schrijfster van de biografie van Willem Wilmink geïnterviewd. Ik zag het interview en las de ondertitels, want in de sportschool staat het geluid uit. Op die manier komt zo’n gesprek echt binnen. De ondertitels van teletekst
pagina 888 zijn misschien bedoeld voor doven en slechthorenden, maar ook voor horenden
bieden ze dus een nieuwe dimensie.  
Ik werd bevestigd in het beeld dat Wilmink een bijzondere
man was en moest natuurlijk ook denken aan iemand die mij altijd heeft gestimuleerd in beweging te blijven.
Ze vertelde mij ooit dat ze was afgestudeerd bij Willem
Wilmink. Hij gaf er de voorkeur aan om de gesprekken over haar scriptie niet in een onpersoonlijk kamertje te voeren. Die gesprekken vonden plaats op een bankje in het park, bij het vallen van de avond en met een fles bier.
Op die manier konden ze zich meer focussen op de tekst die
door de interactie tussen student en begeleider beter werd.

Google geeft met de zoektermen “bankje”, “park” en “bier”
heel andere foto’s en ik ben benieuwd of het verhaal ook in de biografie staat. De herinnering bezorgde mij in ieder geval een glimlach, maar ook een diep besef.

Ik prefereer de loopband boven een bankje in het park.
 
 
Please follow and like us:
error

Bewaar ik voldoende professionele afstand?

Ik begeleid jonge mensen en ik probeer dat zo betrokken
mogelijk te doen.

In mijn begeleiding maak ik veelvuldig gebruik van WhatsApp.
Ik werk namelijk met jonge mensen die nog maar kort in Nederland zijn, de
meesten zijn asielmigrant en WhatsApp is gewoon een heel functioneel
communicatiemiddel. Omdat de applicatie ook op mijn computer staat en  bijna alle mensen die ik begeleid een
smartphone hebben, kan ik heel makkelijk informatie delen. Zo zie ik ook mijn rol;
ik ben een wegwijzer in de Nederlandse samenleving.

Ik deel bijvoorbeeld via WhatsApp een pagina van een
school of van de overheid, vervolgens maak ik een nieuwe afspraak waarin we
over de betreffende pagina kunnen praten. Zo zet ik de jongeren zelf aan het
werk, want ze kunnen de informatie zelf lezen en tot zich nemen. Vaak gebeurt
dat ook en hebben we tijdens de volgende afspraak een gesprek hierover. Soms
gebeurt het niet en gebruik ik het volgende gesprek om hen de informatie hardop
te laten voorlezen.

Door WhatsApp te gebruiken werken zij aan hun
taalbeheersing en bijkomend voordeel is dat het voor mij weer snel duidelijk is
waar onze afspraak ook alweer over ging, want soms ben ik vergeetachtig en ik
spreek veel mensen.

Onlangs sprak een vriend mij hier op aan. “Bewaar je wel
voldoende professionele afstand?” De vraag bracht mij aan het twijfelen, want in
mijn telefoon zitten meer dan 1000 contactpersonen.

Soms hebben collega’s twee telefoons, eentje voor het werk
en eentje voor privé. Dat heb ik ook een tijdje gehad, maar daar werd ik echt
helemaal gek van. “Maar word je dan niet overspoeld door appjes van je werk?”
Mijn antwoord daarop was nee. Als ik aan mensen mijn nummer geef zeg ik er
altijd bij dat de telefoon van school is. Ik zeg niet dat de telefoon ook mee
naar huis gaat, maar dat doet-ie wel. De telefoon ligt in de woonkamer op de
vensterbank aan de oplader en gaat niet mee de slaapkamer in. Soms krijg ik ’s-Avonds wel eens een berichtje
en die beantwoord ik dan de volgende morgen.

Ik ben natuurlijk geen therapeut, maar een begeleider van
jonge mensen voor wie bijna alles in onze samenleving nieuw is en die, hoe je
het ook wendt of keert, een taalachterstand hebben. Deze mensen verdienen dat
er iemand achter ze staat. Ik kan die rol vervullen en WhatsApp helpt me
daarbij.

Heel soms krijg ik ’s-Avonds of in het weekend een appje
zoals laatst van de jongen wiens mentor mij had verteld dat succeservaringen
erg belangrijk voor hem zijn.

“Meneer we hebben vandaag 5-2 gewonnen ik heb 2 doelpunten gescoord”.

Als ik zo’n een appje krijg hoef ik niet na te denken of ik
met mijn antwoord wacht tot maandagmorgen.

“Goed zo jongen” appte ik terug.

Please follow and like us:
error

Zomervakantie

 “Vakantie” twitterde Ivo op
donderdag 23 mei kort nadat hij zijn laatste VMBO-examen
  had gemaakt. Hij was er vrij zeker van dat
hij geslaagd was en, okee, hij moest nog een keer naar school om zijn boeken in
te leveren en natuurlijk ook om zijn diploma op te halen, maar de MBO-opleiding
van zijn keuze zou pas op maandag 26 augustus beginnen. Ruim drie maanden
zomervakantie. Drie maanden!

Denk je eens in, 16 jaar en
drie maanden niks doen. Met de huidige jeugdwerkloosheid liggen ook de
vakantiebaantjes niet voor het oprapen en met je vrienden een weekje naar
Lloret de Mar of Renesse is leuk, maar thuis wacht weer die lange
zomervakantie. Een periode van uitslapen, rondhangen en eindeloos relaxen breekt
aan.

Het is vreemd dat naarmate
kinderen ouder worden hun zomervakanties steeds langer worden. Op de
basisschool krijgen ze zes weken en, in het voortgezet onderwijs zelfs zeven.
Op papier dan, want op veel scholen is de laatste toetsweek vaak al twee weken
voor het officiële begin van de vakantie. Afhankelijk van de regionale
vakantiespreiding heeft een leerling die VMBO-examen doet zelfs iets meer of
iets minder dan drie maanden vakantie. Drie maanden lang is de leerling dus
niet in beeld als leerling. Niet bij het VMBO en ook niet bij het MBO.

In die drie maanden kan er
een hoop gebeuren. Het merendeel van de leerlingen slaagt voor het examen en
vervolgt na die lange zomervakantie zijn schoolcarrière op de HAVO of in het
MBO. Maar er zijn ook leerlingen die in de zomervakantie 18 worden en die geen
zin meer hebben in school, er zijn leerlingen waarvan in de zomervakantie hun
vader of moeder overlijdt, leerlingen die een ongeluk krijgen, leerlingen die
op het laatste moment toch besluiten een andere studierichting te kiezen,
leerlingen die het opeens allemaal niet zien zitten, leerlingen die zich op
drie verschillende ROC’s hebben ingeschreven en ook leerlingen die zich ondanks
de inspanningen van hun mentor en decaan nog in het geheel niet hebben aangemeld
voor een vervolgopleiding.

Die lange zomervakantie
levert dus altijd een aantal voortijdig schoolverlaters op en op het Ministerie
noemt men dit verschijnsel het Zomerlek.

In de regio ’s-Hertogenbosch
proberen we dit zomerlek te dichten met het programma VSV-manager. Het is een eenvoudig systeem dat de professionals
van het VMBO en het MBO bij elkaar heeft gebracht. De decanen van 12 VMBO’s
voeren allemaal de zelfde administratie. Ze wijzen sommige leerlingen aan als risicoleerling en er zijn twee brugwachters die samen met leerplicht
meekijken en actie ondernemen als dat nodig is.

Het zomerlek zal nooit
helemaal gedicht worden en het is ook nooit helemaal te voorkomen dat
leerlingen een verkeerde studiekeuze maken. Uitvallers op het MBO zullen er
altijd blijven en daarvoor hebben we op het Koning Willem I College gelukkig de
Succesklas.

Natuurlijk heeft iedere regio
zijn eigen systeem of project en dat is prima. Waar het bij de overstap
VMBO-MBO uiteindelijk om draait is een regionale betrokkenheid en een gemeenschappelijke
verantwoordelijkheid.

Ik wens iedereen een fijne
zomervakantie!



Mijn column “zomervakantie” verscheen op de website www.aanvalopschooluitval.nl van het Ministerie van OC en W.
Please follow and like us:
error