Heimwee naar Karachi

THIS PHOTO IS PART OF THE METROPOLIS PROJECT (2007-2015)

Een megacity is een stad met meer dan 10 miljoen inwoners. Van 2007 t/m 2015 werkte fotograaf Martin Roemers aan het project Metropolis. Hij reisde de wereld rond om te fotograferen in 22 verschillende steden verdeeld over 5 continenten.

“In dynamische beelden legt hij de hectiek van de stad vast: foto’s met vaak een lange sluitertijd die de grote metropolen van de wereld laten lijken op krioelende mierenhopen. Het is een effect dat de mensenmassa’s nog chaotischer maakt dan ze al zijn. Maar daar lijken de stedelingen zelf allang aan gewend.” (Vice.com)

Bovenstaande foto maakte Roemers in Karachi. Ik zag deze foto ruim een jaar geleden in het Rijksmuseum Twenthe te Enschede. De foto bracht allerlei herinneringen bij me boven. In 1988 heb ik enige tijd in Karachi gewoond en hier om de hoek dronk ik bijna dagelijks een glas Lassi.

Op Youtube vond ik een filmpje van precies zo’n straatverkoper waar ik iedere avond kwam.

Heimwee is een vreemd begrip. Als ik het filmpje zie proef ik de smaak weer en geniet ik van het achtergrondgeluid.

Nutteloze statistiek over de wonderlijke Ronde van Spanje van 1977

Een korrelige foto van Freddy Maertens in zijn leiderstricot.

In 1977 werd de Ronde van Spanje in het voorjaar gereden. Het was de 32e Ronde van Spanje die werd gehouden van 26 april t/m 15 mei.

In die tijd had de Ronde van Spanje te maken met een teruglopend deelnemersveld en werd de koers vooral gezien als een voorbereiding op de Ronde van Italië. Die begon al op 20 mei in het zuiden van Italië.

De organisatie van de Ronde van Spanje deed er alles aan om wereldkampioen Freddy Maertens en zijn Flandria-ploeg binnen te halen. Ik schreef eerder een nutteloze statistiek over de Vlaamse ijsjeslikker.

Omdat Freddy goed kon sprinten werd er een heel makkelijk parcours voor hem uitgelegd. Dagenlang werd er langs de Spaanse costa’s gereden, bergetappes waren er alleen in de laatste week. De finish was niet in Madrid, maar in het noordelijk gelegen San Sebastian, zodat de renners na afloop snel naar Italië konden vertrekken.

Onrust in het Baskenland

Franco was bijna twee jaar dood, maar de beloofde veranderingen gingen de Basken te langzaam. In alle steden in het Baskenland was het in mei 1977 onrustig. Bij confrontaties met de politie waren in een kleine week tijd vijf doden gevallen. Aan de finish van de voorlaatste etappe van de Vuelta, in Urkiola, braken eveneens rellen uit. In de daarop volgende paniek vuurde de oproerpolitie ook rubberkogels af op de wielrenners en de toeschouwers. Gelukkig zonder ernstige gevolgen. Wel werd besloten dat de laatste etappe niet, zoals al vijf jaar traditie was, in San Sebastian zou eindigen. De finish van de Ronde van Spanje van 1977 werd verplaatst naar Mirando de Ebro, vlakbij Burgos.

Gedroomde winnaar

Uiteraard waren er iedere etappe bonificatieseconden te verdienen. Maertens won de proloog en daarna gelijk de eerste twee etappes en droeg het Oranje van begin tot eind. Uiteindelijk wist hij maar liefst 13 van de 21 etappes te winnen.

De organisatie kreeg zijn gedroomde winnaar die gelijk afreisde naar Italië en verklaarde.

“De Vuelta was een goede training voor mij. Ik vertrek nu naar de Giro in een betere conditie dan mijn concurrenten.”

In Italië won hij ook gelijk de proloog en de eerste etappe. Uiteindelijk won hij dat jaar zelfs 7 keer in de Giro, maar door een valpartij moest hij opgeven. De Ronde werd uiteindelijk gewonnen door zijn land- en ploeggenoot Michel Pollentier.

Later dat jaar won Bernard Thevenet de Tour de France met 48 seconden voorsprong op onze eigen Henny Kuiper.

In 1978 was het de organisatie van de Ronde van Spanje gelukt om de Franse jongeling Bernard Hinault te strikken. Hij ging de Vuelta rijden als voorbereiding op de Tour de France die hij later dat jaar voor het eerst zou winnen.

Ook in 1978 was het onrustig in het Baskenland en het zou daarna tot 2011 duren voor de Vuelta het Baskenland weer zou aandoen. Sinds 1995 word de Vuelta niet meer in het voorjaar maar in het vroege najaar georganiseerd. De ronde heeft door de verplaatsing naar later in het jaar meer prestige gekregen en is daardoor internationaler van karakter geworden, ook omdat renners die in de Ronde van Frankrijk een teleurstellend seizoen hadden, in de Vuelta hun seizoen willen goedmaken.

Uit de krant:

Het laatste nieuws spreekt over ongenaakbare statistieken:

“Met zijn Vuelta-triomf in 1977 hoeft het weinig uitleg dat Maertens een absolute ereplaats in de wielergeschiedenis verdient. De West-Vlaming slaagde er in navolging van Berrendero en Anquetil als enige in om een grote wielerronde van begin tot einde te domineren in de leiderstrui. 
Bovendien zijn de dertien etappezeges in zijn eerste en enige Vuelta een absoluut record. Geen enkele andere renner won ooit zoveel ritten in één afzonderlijke wielerronde. Maertens won naast zijn 13 Vuelta-etappes ook nog eens 15 ritten in de Tour. In de Giro tekende de rassprinter voor 7 zegeruikers. 

Met 35 ritoverwinningen in de drie grote wielerrondes moet Maertens in dat ranglijstje slechts zes anderen laten voorgaan. Opvallend daarbij is dat de wereldkampioen van Praag en Ostuni dat tussen 1976 en 1981 in een tijdspanne van slechts vijf jaar klaarspeelde. En ja, ook wij zijn dan geneigd te zeggen: niemand doet het Freddy ooit nog na.”

Bronnen: “La Vuelta”van Edwin Winkels, Wikipedia en de Vlaamse krant “Het laatste nieuws”

Verder lezen? Hier!

Zonder polsbandje

Het is 6 september vandaag en ik ben nu 7 nachten thuis. Van 29 juli t/m 30 augustus droeg ik polsbandjes van het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis te Tilburg, het Jeroen Bosch Ziekenhuis in ‘s-Hertogenbosch en van Revalidatiekliniek de Tolbrug.

Maar vorige week vrijdag heb ik mijn derde polsbandje doorgeknipt en ben ik begonnen met poliklinisch revalideren. Ik doe dat ook bij de Tolbrug en ik ga daar gedurende minimaal 8 weken 2 á 3 keer per week naar toe.

Het is fijn om thuis te zijn, maar het is ook confronterend. Kinderen lopen in en uit, Ankie is weer wat aan het werken en ik beweeg daar een beetje doorheen. De ene dag voel ik me goed, ben ik heel positief en denk ik dat ik heel wat aan kan. Een dag later kan ik me weer lusteloos voelen. Omdat ik nog zo weinig kan en snel moe ben. 

Het is gewoon domme pech dat mijn bovenbenen verlamd zijn geraakt tijdens de operatie. Daardoor moet ik opnieuw leren lopen. Ik ben daar wel heel fanatiek in en soms te fanatiek. Na een half uur fysiotherapie ben ik echt kapot. Ik loop in en om het huis al stukjes zonder rollator en ben vandaag met mijn rollator in de winkel geweest, 800 meter hier vandaan volgens Google Maps. Maar lopen kost me veel energie en ik rust en slaap dus veel. Ook hebben we een hometrainer kunnen lenen. De fietsbeweging is fijn, maar ik fiets nooit langer dan een kwartier. 

Fysiotherapie staat centraal in de revalidatie, maar er is ook aandacht voor ergotherapie, psychologie en maatschappelijk werk. Voor Ankie is het ook geen makkelijke tijd geweest en we hebben nog een lange weg te gaan. We voelen ons wel heel erg gesteund door onze vijf zoons en de mensen om ons heen.

Ik moet niet vergeten dat ik nog maar zes weken geleden een pittige hersenoperatie heb gehad. Op 11 juli (in de eerste week van de zomervakantie) hoorde ik pas van die tumor en op 30 juli ben ik geopereerd. In de periode daartussen ben ik even danig in de war geweest en kreeg ik rustgevende medicatie. Gelukkig is dat allemaal weer afgebouwd. Inmiddels is het schooljaar weer begonnen, maar ik doe even niet mee. Eerst beter worden!

De deskundigen zeggen dat ze pas over een jaar iets kunnen zeggen over blijvende hersenschade. Daar waar die tumor zat, zit nu een holte en het is de vraag of de hersenen zich weer terug gaan vormen. Zelf ervaar ik wel meer ruimte. Ik wil ook graag mijn hoofd weer gebruiken. Ik lees de krant, luister muziek en heb interesse in de wereld om mij heen. Maar ik ben heel snel moe. Een gesprek met één persoon kan ik goed voeren, een gesprek met meerdere personen vind ik moeilijk. 

Een revalidatiearts vertelde mij dat revalideren een proces van vallen en opstaan is. Maar een belangrijke les is dat je zelf niks kapot kunt maken. Een les waar ik me op een mindere dag aan vasthoudt.

Morgen weer een dag. Zonder polsbandje.

Nutteloze statistiek over de Ronde van Spanje

Vorige week ben ik begonnen in “La Vuelta” van Edwin Winkels. Een prachtig boek voor de echte liefhebber en je leert dingen die je nog niet wist. Dingen die nutteloos, maar leuk zijn om te weten.

De Ronde van Spanje (in het Spaans: Vuelta Ciclista a España) wordt pas sinds 1935 georganiseerd. De Rondes van Frankrijk en van Italië bestaan al sinds 1903 en 1909.

De editie van 1935 werd gewonnen door de Belg Gustaaf Deloor. In 1936 was er weer een Ronde van Spanje, maar het politieke klimaat op het Iberisch schiereiland was behoorlijk guur in die tijd. In februari was er een nieuwe Volksfront-regering benoemd en die zag de Ronde als een bindmiddel voor nationale eenheid.

Een dag voor de start braken er rellen uit in Barcelona. Uiteindelijk besloot men de Ronde toch door te laten gaan. Er waren dit keer geen Nederlandse deelnemers, maar wel vier Belgen en de eindwinnaar was dezelfde als in 1935: Gustaaf Deloor.

Enkele weken na de Vuelta brak de Spaanse Burgeroorlog uit. Pas in 1941 werd er een nieuwe editie georganiseerd. De edities van 1941 en 1942 werden georganiseerd door de centrale regering in samenwerking met de sportkrant Gol en kenden mede door de Tweede Wereldoorlog een overwegend Spaans deelnemersveld. Daarna was er weer een Vuelta in 1945. Ook van 1946 t/m 1948 en in 1950 werd er een Vuelta georganiseerd

De economische omstandigheden in dictatoriaal Spanje waren zwaar. De Tour de France floreerde na de Tweede Wereldoorlog met winnaars als Bartali, Coppi, Kübler, Koblet en Bobet. De Vuelta werd van 1951 t/m 1954 niet eens verreden.

20 jaar na het ontstaan van de Vuelta, in 1955, werd pas de 10e editie verreden. Maar sinds dat jaar start de Ronde wel ieder jaar. Sinds 1995 start de Ronde niet langer in het voorjaar, maar in de late zomer. De ronde heeft door de verplaatsing naar later in het jaar meer prestige gekregen en is daardoor internationaler van karakter geworden, ook omdat renners die in de Ronde van Frankrijk een teleurstellend seizoen hadden, in de Vuelta hun seizoen willen goedmaken. 

In de loop van de jaren zijn de leiderstruien, meestal omdat er dan een nieuwe sponsor is gekomen, herhaaldelijk van kleur en uiterlijk veranderd. De trui van de leider in het klassement was in die eerste twee edities oranje, werd later wit; was van 1955-1976 geel; in 1977 weer oranje; van 1978-1998 geel; van 1999-2009 goud en vanaf 2010 rood.

De goudgele trui werd vaak verward met de gele trui in de Ronde van Frankrijk.

Overigens kende de Vuelta twee Nederlandse eindwinnaars. Jan Janssen won in 1967 en Joop Zoetemelk in 1979. Beiden wonnen dus de Ronde van Spanje in het jaar voordat ze de Ronde van Frankrijk wonnen.

Bronnen: “La Vuelta” en Wikipedia

Revalideren is topsport

Foto in de Tolbrug met het bijschrijft “Revalideren is topsport”

Op 30 augustus ben ik ontslagen uit de Tolbrug. Deze week start ik met een poliklinisch traject aldaar dat 8 weken zal duren. Het is fijn om thuis verder te werken aan mijn revalidatie.

Deze plaat zal ik nog vaak zien. De foto hangt daar levensgroot in de gang. Ik denk dan altijd aan 23 februari 2010. De datum dat Sven Kramer fout wisselde en geen Olympisch Goud op de 10 kilometer won.

Maar wie goed kijkt ziet dat de schaatser op de foto niet het pak draagt dat Sven in Vancouver droeg. Je ziet wel dat coach Kemkers drie vingers in de lucht houdt. Of dat betekent dat de schaatser in kwestie 3 tellen boven schema koerst is onduidelijk. Hij is immers al voorbij de fanatieke coach. Het lijkt er eerder op dat Kemkers iemand anders aanmoedigt die niet te zien is maar achter de andere schaatser aanrijdt.

Ik vind het een prachtige foto en het bijschrift vind ik nog mooier.

“Revalideren is topsport”

Voor de liefhebbers de beelden van de wissel.

Nutteloze statistiek over Nederlandse etappewinnaars in de Vuelta

Fabio wint!

Fabio Jakobsen is geboren in het Gelderse Heukelum. Een echte Nederlander dus, maar met een naam van internationale allure. Bij zijn achternaam moet ik denken aan een Scandinavische vertegenwoordiger of autoverkoper. Maar zijn voornaam is belangrijker. Fabio werd geboren in 1996 en werd vernoemd naar Fabio Casartelli. Zijn voornaamgenoot was Olympisch kampioen en overleed in de afdaling van de Portet d’Aspet op 18 juli 1995. Het was tijdens de 15e etappe van de Tour de France en Casartelli droeg geen helm.

Het lijstje van Nederlandse etappeoverwinningen in de Vuelta bedraagt 106. Ik weet niet of dat met of zonder Fabio is. Ik heb het lijstje niet nageteld.

Het was even geleden dat een Nederlander won. In 2016 won Robert Gesink boven op de Col d’Aubisque.

Er waren meer Nederlandse overwinningen deze eeuw. In 2015 won Tom Dumoulin twee etappes. Dat jaar wonnen ook Danny van Poppel en Bart-Jan Lindeman een rit. In 2013 wist Bauke Mollema te triomferen met een Zoetemelk-demarrage. In 2009 bekroonde Lars Boom een lange solo. In 2005 won Max van Heeswijk een massasprint. (Hij had in 1997 ook al eens gewonnen, nog wel in Madrid.) In 2000 won Jan Koerts.

In de vorige eeuw wonnen de gevestigde namen. Veelwinnaars waren Jeroen Blijlevens (6x), Jean-Paul van Poppel (9x) en Mathieu Hermans (9x).

De meeste etappe-overwinningen staan op naam van Gerben Karstens. In 1966, 1967, 1971, 1973, 1974 en 1976 won hij in totaal 14 etappes.

Karstens was een sprinter en won etappes in alle drie de grote rondes.

Bron: Wikipedia

Nutteloze statistiek over de Vuelta van 1935

In 1935 werd er voor het eerst een Ronde van Spanje georganiseerd. Er verschenen 50 deelnemers aan de start in Madrid op 29 april. Na 14 etappes en 3 rustdagen was de finish ook weer in Madrid op 15 mei.

29 renners reden de ronde uit. Er waren in totaal 18 buitenlandse renners, waaronder 2 Nederlanders. Marinus Valentijn uit Sint Willebrord werd tiende en Gerrit van de Ruit eindigde op een dertiende plaats. Winnaar werd de Belg Gustaaf Deloor.

Marinus Valentijn kreeg op 14 maart 1935 een formele uitnodiging van de organisatie. Hij was de eerste Nederlandse wielrenner in één van de grote buitenlandse rondes. De Tour de France is ontstaan in 1903 en de Giro d’Italia in 1909.

Valentijn dacht dat hij in een gemengd buitenlands team zou worden opgenomen met een aantal Duitsers en een Oostenrijker. Die kwamen echter niet opdagen en hij werd samen met van de Ruit toegevoegd aan de zes Belgen, waarvan er één dus de eerste Vuelta winnend afsloot.

De organisatie besloot ook de vijftig renners te verdelen in twee groepen. De ene helft reed op fietsen van BH, de andere helft op Orbea. Maar de koers was vooral een individuele competitie.

In die tijd hield men nog van lange etappes. De kortste etappe was 185 kilometer, maar er waren 9 etappes van meer dan 250 kilometer en zelfs eentje van 310 kilometer.

Bronnen: Wikipedia en het boek “La Vuelta” van Edwin Winkels.