Ik ben ziek, maar ik word beter

Het was een goed schooljaar. Ik praat makkelijk en ik heb met veel van jullie gepraat. Dat vond ik altijd fijn. Soms praatten we in het echt, soms ook per WhatsApp. Als ik een verhaaltje schreef en je reageerde, dan reageerde ik weer terug. Zo ontstond vaak een leuk gesprek. Ik leerde daar heel veel van. Want ik leer niet uit boeken, ik leer van mensen. Als je zoals ik met heel veel mensen praat, dan leer je ook heel veel.

Maar ik heb veel gepraat. Soms teveel. Nu is het vakantie. Ik stop met veel praten.

Ik heb nieuws gekregen. Dat nieuws is niet fijn. Ik ben ziek. Ik heb iets in mijn hoofd. Het is gelukkig geen kanker. Het kan geopereerd worden. Ik ben bijna nooit bang. Maar een hersenoperatie is wel spannend. Soms ben ik nu een beetje bang. Maar ik ben vooral rustig. Ik heb een groot vertrouwen.

Ik heb geleerd altijd op mezelf te vertrouwen. Ik vertrouw ook op mijn vrouw en mijn vijf zoons, mijn moeder, mijn broer en zus. En ik vertrouw op alle lieve mensen om me heen.

Ik zal voorlopig niet helpen met praktische dingen. Ik weet ook dat je veel zelf kunt. Maar misschien helpt dit verhaaltje je wel. Als ik iets wil dan lukt het meestal wel en ik wil nu beter worden. Ik vind het leven veel te leuk. Mijn vrouw en vijf zoons helpen mij. Ze vinden het ook niet fijn.

Hopelijk hebben jullie ook iets van mij geleerd. Je hoeft niet sterk te zijn. Als je iets zelf kunt, dan moet je het gewoon zelf doen, met een moeilijk woord heet dat zelfredzaamheid.

Maar als iets niet lukt dan moet je hulp vragen. Hulp van je familie. Hulp van een klasgenoot. Hulp van een collega. Hulp van een vriend of vriendin. Hulp van een mentor. Hulp van een maatschappelijk werker. Hulp van een psycholoog. Hulp van gewoon iemand die je vertrouwt.

En als je jezelf vertrouwt kun je andere mensen ook vertrouwen.

Met dank aan Jacqueline die me heeft geholpen met deze tekst.

Met dank aan Marnix die gisteren nog even op mij ingepraat heeft. De boodschap is overgekomen. Altijd positief blijven. Wat er ook gebeurt.

Het komt goed.

Het is al goed.

Je mag reageren, maar het hoeft niet. Voel je vooral niet verplicht. Ik vind het fijn om aardige berichtjes te ontvangen. Reken er niet op dat ik nog een berichtje terug stuur. Ik moet zuinig zijn met mijn energie.

Maar het is al fijn als je af en toe aan mij denkt of voor mij bidt. Ik vind het allemaal goed.

Dit was voorlopig mijn laatste verhaaltje in eenvoudig Nederlands.

Ik wens je een fijne zomer.

Please follow and like us:
error

Dylan

Dylan Groenwegen wint de langste etappe van 2019

De naam Dylan wordt het vaakst gegeven aan Schotse jongens. In de top 50 van Schotse jongensnamen staat Dylan op nummer 22. De naam komt oorspronkelijk uit Wales. De dichter Dylan Thomas (1914-1953) komt ook uit Wales.

In de Verenigde Staten wordt de naam voor jongens en meisjes gebruikt. In Nederland is dat ook het geval. De populariteit van de naam lijkt wel over zijn hoogtepunt heen, zoals te zien is in bijgaande grafiek.

Op 12 juli won een Nederlandse Dylan de langste etappe in deze Tour de France. Hij had vorig jaar ook al de langste etappe gewonnen. Er rijdt ook nog een andere Nederlandse Dylan rond in Frankrijk. In andere Dylans heb ik me eerlijk gezegd niet verdiept. Het is ook een internationale naam. Ik ken een Koerd die Dilan heet.

De betekenis van de naam spreekt mij aan. Het kan betekenen zee, trots als een pauw en trouw. Ik verlang altijd naar de zee. Ik ben trots en trouw.

Ik ben een wereldburger, maar soms ook chauvinistisch. Ik was dan ook heel blij met de overwinning van Dylan.

Please follow and like us:
error

Een fijne vent

Engelandvaarders van K. Norel.

Vanmorgen op de fiets op weg voor werk ontmoette ik een fijne vent. Heel toevallig, want ik was mijn laptop vergeten en terug naar huis gefietst om deze te halen. Ik was op weg naar Weener XL, maar ik was dus wat later dan normaal.

De Fijne vent in kwestie kruiste mijn weg. Hij was ook op weg voor werk. Om precies te zijn ging hij naar Brabant Wonen. Hij reed op een OV-fiets.

Ik was hem al eens eerder toevallig tegengekomen. Dat was in 2013 op de Waalbrug in Nijmegen. We zagen elkaar toen. Maar er was geen gesprek. Er zat een snelweg tussen ons in.

Vanmorgen begon het gesprek meteen. Maar al snel zei de fijne vent. “Reinoud eerst een hand”.

We hadden elkaar dit jaar toevallig ook al op 25 april gezien. Het was tijdens een door de fijne vent georganiseerde SOEP Expertmeeting bij Einder Communicatie.

Daar stelde hij mij voor aan Susanne Geuze. Ik werd voorgesteld als de jongen die in 1986 een boekpresentatie hield over het boek de Engelandvaarders van K. Norel. “Reinoud deed dat geweldig, maar hij heeft dan ook een hele fijne slis.”

De expertmeeting was leuk, al werd de soep niet zo heet gegeten als die werd opgediend. Later kreeg ik van Susanne nog wel 10 tips om een goede blogpost te schrijven. (Hier)

Ik schreef de afgelopen twee maanden veel en vandaag weer eens een blogje.

Een blogje over een ontmoeting met een fijne vent.

En de prijsvraag is. Wie was de fijne vent in het boek van K. Norel.

Please follow and like us:
error

Vallen en weer opstaan

Ik schrijf gemakkelijk en vertel graag mooie verhalen. Maar dit is geen mooi verhaal. Dit is het moeilijkste dat ik ooit heb opgeschreven. Het gaat over een fysieke beperking die ik maar moeilijk kan accepteren. Er zijn vast ergere dingen en ik wil niet zeuren. Ik zie het zelf als een restverschijnsel van de burn-out die ik had in 2017.

Het verhaal speelt zich af bij de slagboom van ons College. Wij zijn namelijk als een land, met een slagboom, maar zonder grenzen.

Het is precies daar waar ik actief ben. Op de grens, omdat ik samenwerk met mensen buiten school. Soms op het randje, omdat ik ver ga in de begeleiding van de jongeren waar ik mij verantwoordelijk voor voel. De plek was dus erg symbolisch voor mij.

Veel van die begeleiding gaat per WhatsApp. Die werkzaamheden zijn dus niet tijd- en plaatsgebonden. Ik heb dus geleerd mijn telefoon uit te zetten. Ik ben immers zelf verantwoordelijk voor het bewaken van mijn eigen grenzen.

De afgelopen weken heb ik weer gewerkt. Ook heb ik deze weken gebruikt om te reconstrueren en te vertellen wat er echt gebeurd is. Dat kost mij moeite, maar het is wel belangrijk voor mij. Ik wil het gebeuren achter mij laten.

Ik wil de mensen die mij geholpen hebben zonder uitzondering bedanken. Een speciaal woord van dank aan Joep Denissen die mij enorm heeft geholpen. Joep zag mij vallen. Hij bevestigde later mijn verhaal. Op een gegeven moment ga je namelijk twijfelen. “Is het wel echt zo gegaan of heb ik het met mijn creatieve brein bedacht?”

Maar het is dus echt gebeurd. Het is ook heel gek om mee te maken. Ik zag mezelf ook vallen.

Ooit was ik reisleider in Egypte. Het was ongeveer 30 jaar geleden. Ik heb genoten van die tijd.

Opeens was ik back in business. Het was 23 mei van dit jaar. Ik was op pad  met 12 buitenlandse gasten en ik ging ze de school laten zien.  En toen lag ik opeens op de grond.

Iemand riep mijn naam, ik draaide mijn nek en ik viel. En daar lag ik. De gasten van onze samenwerkingspartner Weener XL hebben hun bezoek gewoon kunnen vervolgen. Mijn collega’s bij Educatie en Internationalisering hebben dat uiteraard gewoon in goede banen geleid. Geen mens is onmisbaar. Ik was er liever bij geweest al was ik wel ontroerd door de Italiaanse man die mij schreef.

How are you Reinoud? I am from Italy and I saw you fall down on the pavement.”

Een collega schreef:

“Deze mensen vergeten hun bezoek aan het Koning Willem I College nooit meer”.

Het gaat met mij naar omstandigheden goed. Ik ben bij een neuroloog geweest en heb binnenkort ook een hersenscan. Dat vind ik best eng. Ook heb ik de vitaliteitsmassages wat geïntensiveerd en heb ik van mijn vitaliteitscheque een evenwichtsbal aangeschaft. Ik kan alweer balanceren.

Verder ben ik voorzichtig positief. Maar ik wil niet te voorzichtig zijn. Want daardoor verkramp ik en voer ik zelf de druk op.

Ik vond het erg moeilijk om dit op te schrijven, maar schreef het in 10 minuten. Het was dus nodig.

Please follow and like us:
error

Verantwoordelijkheid

De verwarming staat aan, want wat was het koud bij “Get Together for Freedom”. Namens het Koning Willem I College, maar ook namens mezelf, was ik daar om stil te staan bij de vrijheid en daarover samen het gesprek te voeren. Nanne Scholtens, huishoudelijke hulp bij IVT Thuiszorg was ook van de partij net als Jack Mikkers, Jan de Wit en natuurlijk NAC-supporter Bart de Feter.

Bart vertelde eerlijk hoe moeilijk het is om als Bredanaar Bosschenaar te worden. Maar hij vertelde ook dat het uiteindelijk toch gelukt is. Ik kan daar over mee praten. Mijn integratie in Den Bosch startte in 1991 toen ik hier toevallig kwam wonen.

Uiteraard was ook Osman Çifçi van de partij. Osman is een geboren en getogen Bosschenaar, toch krijgt hij op Social Media vaak te horen dat hij een KUTTURK is omdat hij zich uitspreekt. Osman neemt zijn verantwoordelijkheid als bestuurslid van het festival.  Samen met anderen levert hij zijn bijdrage om iedereen zich welkom te laten voelen.

Welkom voelde ik me zeker. Niet alleen door de leuke en goede gesprekken aan tafel. Maar ook vanwege het lekkere eten. Catrien Kuijpers en Omar Sbeini waren daar verantwoordelijk voor en ze werden geholpen door jonge statushouders en Nederlandse tieners.

“Zo leuk om te doen” aldus Catrien.

Eus Akyol sprak over de verantwoordelijkheid die hij heeft als columnist die zich durft uit te spreken. Ik was onder de indruk van zijn ontspannen en oprechte praatje. Ik las zojuist dat dit ook geen gewoon praatje was , maar een heus vrijheidscollege. Je moet maar durven als supporter van Go Ahead Eagles in de stad waar FC Den Bosch vandaan komt.

Tot 22 mei Eus.

Catrien en Omar dank voor het lekkere eten. Osman dank voor de hartelijke ontvangst.

Heeft u iets te vieren of organiseert u een lunch of diner? Denk dan eens aan www.babaganoushcatering.nl

Please follow and like us:
error

Ton Fassbender uit Eerde de ware Klassiekerking

 “Als ik die Fuglsang in mijn ploeg had opgenomen, dan had
ik misschien de Klassiekerking 2019 wel gewonnen.” Dit dacht ik toen ik een
Belgisch biertje opentrok om de finale van Luik-Bastenaken-Luik te kijken. Maar
als bestaat niet in de topsport en dus ook niet in de Klassiekerking. Ik had
Fuglsang niet in mijn ploeg opgenomen.

Tijdens L-B-L moet ik altijd denken aan de historische
woorden van vriend Hans die inmiddels al bijna 14 jaar geleden overleed. Op
mijn vraag wie Luik-Bastenaken had gewonnen antwoordde hij “Luik, met 2-1”

Nu het klassieke voorjaar en daarmee ook de
Klassiekerking  is afgelopen  moeten we weer wachten tot 29 februari 2020
als de Omloop het Nieuwsblad wordt verreden. Mijn voorbereidingen voor het nieuwe
jaar zijn zojuist begonnen met een eerste shortlist.

Maar op dit moment vraag ik me vooral af wie
de KlassiekerKing 2019 heeft gewonnen. Ton Fassbender laat ons nog in spanning
en maakt de uitslag pas morgenavond bekend. Het vermoeden bestaat dat we met
een Klassiekerqueen te maken hebben.

Maar voor mij is de ware Klassiekerking van dit voorjaar
niet Mathieu van der Poel, Julian Alaphilippe of Jakob Fuglsang. En ook niet de winnaar van deze mooie competitie. 

De held van het voorjaar is natuurlijk Ton Fassbender.
Hij organiseerde dit jaar voor de tiende keer op rij de KW1C-Klassiekerking.

Ton bedankt!
Please follow and like us:
error

Studenten Koning Willem I College stralen op HUMANFEST



Op donderdag 18 april was in Jongerencentrum de Poort het HUMANFEST. Dit was de afsluiting van een project om inclusie van statushouders te bevorderen. Daarbij werd samengewerkt met ONEWORLDCitizens en Avans. Studenten van de opleiding Social Work verzorgden een aantal workshops voor statushouders op het Koning Willem I College.

“Echt contact is moeilijk” zegt de 24-jarige Samah Rajab. Samah deed de Pre-bachelor  en studeert nu al bijna een jaar Bouwkunde bij Avans. Zij sprak op het HUMANFEST. “Natuurlijk heb ik contact met mijn studiegenoten, maar iedereen is altijd maar druk.”
 
Haar oudere broer Achmed heeft het ook altijd druk. Hij is nu 25 jaar en doet inmiddels een BBL-opleiding in de (financiële) administratie. Vorig jaar haalde hij zijn Entreediploma op het Koning Willem I College. In januari verruilde hij zijn BOL-opleiding op MBO 2 voor de BBL-variant. “Ik heb nu geen studiefinanciering meer, maar krijg lekker betaald en ik heb ook nog een bijbaantje bij de Coktailbar in Den Bosch. Mijn BBL-baan is bij Store3D in Nieuwkuijk.”
 
Op het HUMANFEST waren veel entreestudenten van het Koning Willem I College. Ook docent Jos van der Pas was van de partij. “We willen hier volgend jaar zeker weer aan mee doen” aldus Jos. Samen met Jos waren er 5 Syrische studenten uit de SCHOOLFIRST-klassen. “SCHOOLFIRST is een samenwerking met Weener XL. Het gaat om statushouders tot 30 jaar uit diverse landen. De bedoeling is de mensen op weg te helpen. Een aantal stroomt door naar Niveau 2, een aantal gaat hierna werken.”
 
Integreren is niet altijd makkelijk en moet van twee
kanten komen. Maar integreren is ook een werkwoord en moet je gewoon doen. Het gaat met vallen en opstaan. Er wordt vaak gezegd dat Syriërs makkelijker integreren dan Eritreeërs. Dat zag je hier ook terug. Er waren vooral veel Syrische mensen op het HUMANFEST. Ik had nog een leuk gesprek met Khaled uit Sudan. Hij is pas twee jaar in Nederland en woont nog in het AZC in Oisterwijk. Hopelijk kan hij volgend jaar ook starten op het Koning Willem I College.



Uit privacy-overwegingen plaats ik hier geen foto van de studenten die straalden op het HUMANFEST. Je kunt een aantal van hen wel zien op Instagram.com/humanfest/. De winnende foto van Fatima Ali is ook terug te zien op Instagram en wel hier


De entreeopleiding van het Koning Willem I College stond vroeger bekend onder de naam AKA-Droom en bevind zich op de locatie Weidonklaan. Hier wordt al 10 jaar onderwijs op maat verzorgd.
Please follow and like us:
error

AVG

“Doe jij niet aan AVG?” appte ik naar Bart Hij had mij gevraagd een bijdrage op een USB-stick aan te leveren. ‘Avg is stuiptrekking oude systeem om controle te houden’ was de tekst die in mijn scherm verscheen. Bart is meestal vrij duidelijk in zijn antwoorden. Maar soms duurt het even voordat ik het echt begrijp. Ik leer door te ervaren.

Ik werk op het Koning Willem I College en daar is ook veel te doen over de AVG, de Algemene Verordening Gegevensbescherming. Nogal logisch. Op een school wordt gewerkt met gevoelige informatie. Er is vrij fanatiek gewerkt aan bewustwording van medewerkers. De manier waarop is niet altijd mijn manier, maar de bewustwording heeft mij inmiddels wel bereikt.

Vaak kom ik op plekken waar mensen communiceren via Social Media en zelf  doe ik dat ook. Vroeger wilde ik nog wel eens een leuke actieve foto maken met mensen erop. Maar tegenwoordig doe ik dat niet meer. Het is niet dat ik dat niet durf. Het is meer dat het gewoon heel moeilijk is om goede foto’s te maken conform AVG richtlijnen. Als mensen zichzelf terug zien op Social Media zien ze toch vooral of ze wel goed op de foto staan. Het eerste dat ik zie is meestal mijn kale achterhoofd. Gisteren was ik op een bijeenkomst van de gemeente ’s-Hertogenbosch en Weener XL rond het thema Laaggeletterdheid. Het Koning Willem I College en ABC Leermee waren ook van de partij. Zelf mocht ik iets vertellen over het TaalRekenDigiPunt waar ik twee dagdelen per week werk. Toen ik thuis kwam bleek dat mijn vrouw per WhatsApp een foto had ontvangen van een vriendin die ook op de bijeenkomst was. Daar stond ik, met een microfoon in de hand, maar ook met mijn telefoon waarmee ik net nog strategisch had getwitterd. Mijn kale achterhoofd gelukkig niet in beeld.

Mijn eerste reactie was: ‘Ik heb haar toch helemaal geen toestemming gegeven deze foto te delen.’ Maar vervolgens dacht ik aan de lessen die ik bij mijn arbeidspsycholoog had geleerd. “Waarom zou ik moeilijk doen. Ik zit goed in mijn vel en zo slecht sta ik er toch ook niet op.”

Daarom deel ik de foto maar zelf.

Please follow and like us:
error

Waar ligt jouw focus?



Iedereen kan focussen op kansen. Als je maar de juiste focus hebt! Als je dit leest heb je waarschijnlijk iets aangeklikt op Social Media. Je moest dus focussen! Op Social Media is er veel te klikken.

Als je aanjaagt achter iedere kans die je ziet, dan zie je door de bomen het bos niet meer. Als je nieuw bent in ons land is het extreem belangrijk om te focussen op de juiste kansen.

In mijn workshop ‘Focus op Kansen’  neem ik u mee in de uitgangspunten van het Koning Willem I College. Wat werd ik blij van het sfeerverslag dat ik las over deze workshop in een gemeentelijke nieuwsbrief.

“Vertrouwen in jezelf is van belang om de ander vertrouwen te kunnen geven. Het hele leven is eigenlijk een leerweg, waar je elke dag een beetje beter in wordt. Ook als leerkracht. Zelfregie is een belangrijke basis om te leren. Op ludieke wijze liet hij het gezelschap van hun veilige zitplaats opstaan en liet iedereen van stoel veranderen. Het maakte de tongen los wat weer nieuwe contacten en gesprekken opleverde. Gelardeerd door persoonlijke anekdotes liet hij ons kijken zonder oordeel (naar bananen!) en benadrukte hij dat iedereen een bepaald type intelligentie heeft. Jongeren kunnen vaak goed beschrijven waar ze goed in zijn. Een uitnodiging aan ons allen om dit gesprek te blijven voeren. Tenslotte kwamen twee van zijn studenten aan het woord. Nieuwkomers die hier en daar de drempels van onze Nederlandse samenleving tegenkomen.”



Please follow and like us:
error

Stap voor stap

Vandaag zou mijn vader 83 jaar geworden zijn. Op 15 mei 2013
verliet hij ons plotseling. Mensen vragen mij vaak of ik hem mis en ik moet dan antwoorden dat het niet zo is. Voor mijn gevoel is hij er nog gewoon.
Ik zeg hem iedere morgen even gedag als ik mijn telefoon pak. Die
telefoon hangt ‘s-nachts aan de oplader en ligt voor zijn foto. Als ik hem groet heb ik al koffie gezet en 13 traptreden gelopen. Stap voor stap.
Wat is er veel gebeurd de laatste jaren. En wat jammer dat
hij dat niet meer heeft meegemaakt. Het leven is een leerproces en we ontwikkelen ons iedere dag. Soms gaat dat met een sneltreinvaart en soms staat de trein even stil. Persoonlijke ontwikkeling gaat met horten en stoten en vallen en opstaan. Duurzame ontwikkeling gaat stap voor stap.
Mijn boekje Stap voor stap bevat verhalen over vallen en weer opstaan, maar ook over emancipatie, integratie en ontwikkeling. Het zal in de loop van het jaar (of later) verschijnen. Eerst wil ik  Namen en Rugnummers nog uitverkopen. Er zijn nog een klein aantal exemplaren beschikbaar. U kunt het hier bestellen.

Over mijn vader schreef ik de maand na zijn dood Het kantoor. U kunt het hier lezen.
Andere verhalen die hij jammer genoeg niet meer gelezen heeft zijn onder meer:
Please follow and like us:
error