Nutteloze statistiek over de Tour Down Under

Ondanks de bosbranden die Australië teisteren gaat de Tour Down Under dit jaar gewoon door. De wedstrijd vindt plaats in Zuid-Australië in de omgeving van Adelaide. De koers bestaat uit zes etappes en duurt van 21 t/m 26 januari. Ook is er op 19 januari al een criterium in Adelaide. De derde en zesde etappe eindigen heuvelop. De overige etappes lijken een prooi voor de sprinters.

Het wielerseizoen wordt natuurlijk pas echt geopend op 29 februari als de Omloop het Nieuwsblad (voorheen Omloop het Volk) plaatsvindt. Maar met de mondialisering van de wielersport wordt er tegenwoordig steeds eerder in het jaar en in verschillende continenten gekoerst. De Tour Down Under is een relatief jonge koers en bestaat pas sinds 1999. Sinds 2012 is er ook een vrouwenkoers.

Winnaar van de eerste editie was Stuart O’Grady. Hij won ook in 2001. De wedstrijd werd 12 maal gewonnen door iemand uit Australië. Vier maal won Simon Gerrans. (2006, 2012, 2014, 2016). André Greipel uit Duitsland zegevierde 2 maal (in 2008 en 2010) in het eindklassement. Daarnaast boekte hij 18 etappezeges. Hij staat ook dit jaar weer aan de start. Titelverdediger is Daryl Impey uit Zuid-Afrika. Hij won ook 2 keer en wel in 2019 en 2018.

Er was ook een Nederlander die de koers won en dat was Tom-Jelte Slagter in 2013. Loes Gunnewijk was succesvol bij de vrouwen en wel in 2014. Ook in 2004 zat er een Nederlands tintje aan de overwinning. Patrick Jonker emigreerde met zijn ouders en kreeg de Australische nationaliteit. Maar Patrick werd geboren in Amsterdam.

De laatste etappe eindigt overigens op Willunga Hill. Richie Porte, overall-winnaar in 2017, is de te kloppen man. In de afgelopen zes edities was hij hier heer en meester.

Verder Lezen:

Route, Startlijst en Favorieten

Officiële site

Tour Down Under op Wikipedia

Strava

Voor mijn operatie was ik altijd met mijn smartphone in de weer. Het was mijn venster op een steeds kleiner wordende wereld. Toen ik 29 juli naar het ziekenhuis ging bleef de telefoon thuis. Eind augustus kwam de telefoon weer in mijn leven, maar in afgeslankte vorm. De Apps van Facebook, Twitter, Instagram en Linkedin zijn verwijderd. Via de Internet-browser op mijn laptop kijk ik nog wel eens op deze Social Media. Niets menselijks is mij vreemd. Ook publiceer ik er mijn blogs.

Maar ik ben inmiddels behoorlijk afgekickt van mijn telefoon. Ik vind het heerlijk.

De eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat er een nieuwe App in mijn leven is. Ze heet Strava. Strava is een website en App waarmee sportprestaties kunnen worden bijgehouden via GPS. De App lijkt voor mij ontworpen, met mijn voorliefde voor landkaarten en statistieken. Ik ga tegenwoordig met de fiets naar de Revalidatiekliniek en ik registreer ieder ritje. Ook korte wandelingen hou ik bij. Strava liegt niet. Soms voel ik me down omdat ik nog zo moeizaam beweeg, maar dan kijk ik op Strava en dan zie ik dat ik nog steeds vooruitgang boek.

Als je wilt kun je mij ook volgen op Strava. Je kunt dan zien dat ik goed bezig ben en mij gelijk een kudo geven.

Niet rennen, maar plannen

Na hersenletsel is er vaak sprake van een verminderde belastbaarheid. In gewoon Nederlands: Je bent sneller vermoeid en het herstel duurt langer dan eerst. Daarbij is er natuurlijk een verschil tussen lichamelijke vermoeidheid en mentale vermoeidheid.

Tijdens mijn revalidatie in de Tolbrug heb ik twee boekjes van de module “Niet rennen, maar plannen” doorgewerkt. De inhoud was confronterend.

Er wordt een onderscheid gemaakt tussen drie soorten gevolgen van hersenletsel.

  1. Lichamelijke gevolgen
  2. Gevolgen op het gebied van denken (cognitie)
  3. Gevolgen op het gebied van gedrag en emoties

Dat er bij mij lichamelijke gevolgen zijn is duidelijk te zien aan de manier waarop ik loop. Dat ik op het gebied van gedrag en emoties ben veranderd is ook helder; Ik ben meer op mezelf gericht, heb minder behoefte aan sociale contacten en toon minder initiatief.

Dat er ook cognitieve gevolgen zijn vind ik moeilijker om te accepteren. Maar de waarheid is dat ik snel ben afgeleid en moeite heb met het echt doorgronden van wat ik lees.

Gelukkig heb ik wel weer meer plezier in het schrijven. En… wie schrijft die blijft.

Eerdere blogs kun je teruglezen in de rubriek Revalidatie.

De trein der traagheid

Ik kende de Trein der Traagheid als een café in Antwerpen. Een zoektocht op Internet leerde me dat er tegenwoordig ook in Gent een etablissement is dat zo heet. Volgens de website is het een koffiehuis en is het er goed toeven.

De Trein der Traagheid is ook een roman uit 1950 van de Vlaamse schrijver John Daisne. Ik heb het boekje nooit gelezen, maar de titel spreekt mij aan.

Het schijnt te gaan over een schoolmeester van middelbare leeftijd die op een warme lenteavond in de trein tussen twee steden indommelt.

Mijn laatste treinreis was op 29 juni. Ik reisde naar mijn zoon in Den Haag en zwom in de zee. Op de terugreis viel ik in slaap. Toen ik wakker schrok was ik draaierig en had ik hoofdpijn.

Op 11 juli werd er in mijn hoofd een hersentumor geconstateerd die op 30 juli al werd verwijderd. Bij die operatie raakten zenuwen bekneld. Sindsdien bevind ik mij in mijn eigen Trein der Traagheid.

De revalidatiearts benadrukte deze week nogmaals dat Tijd de belangrijkste factor is. Herstel na een hersenoperatie vraagt nu eenmaal tijd. Beschadigde zenuwen kunnen herstellen, maar het duurt lang. Het kan tot twee jaar duren en er zijn pas vier maanden voorbij.  

En… ik kan weer lopen, ik kan weer fietsen en ik realiseerde me vorige week opeens dat ik tegenwoordig nooit meer hoofdpijn heb.

Ik reis dus nog even verder met de Trein der Traagheid. Eindbestemming onbekend.

Eerdere blogs zijn terug te lezen in de rubriek Revalidatie.

Fitstroke

Ik beoefen een nieuwe sport. Sinds een paar weken doe ik in de sporthal van Revalidatiecentrum de Tolbrug aan Fitstroke.

Fitstroke is een circuittraining met een positief effect op je loopvaardigheid en loopsnelheid. De training bestaat uit acht onderdelen waarbij het gaat om dingen als balans, bukken en lopen. Elke oefening wordt drie minuten in hoog tempo uitgevoerd, waarna 3 minuten pauze volgt. Samen met een oefenpartner hou je de score bij, zodat vorderingen inzichtelijk worden.

De deelnemers zijn net als ik mensen met hersenletsel die moeite hebben met lopen. De groep wordt begeleid door een fysiotherapeut en een bewegingsagoog.

In de Tolbrug krijg ik ook nog de nodige individuele begeleiding. Ik kom er nog altijd 3 keer per week.

Het lopen gaat steeds beter, maar ik ben nog niet waar ik wil zijn.

Eerdere blogs kun je teruglezen in de rubriek Revalidatie.

Revalideren is een oefening in geduld

Het woord geduld wordt gebruikt om het vermogen ergens op te kunnen wachten mee aan te geven. Geduld geldt als een deugd; het tegendeel ervan is ongeduld.

Geduld speelt in meerdere religies een rol. In het Christendom wordt geduld gezien als een van de belangrijkste eigenschappen in het leven. Ook de Islam hanteert deze visie op geduld. Moslims geloven dat men door geduld te oefenen dichter bij Allah kan komen en vrede kan vinden.

bron: Wikipedia

Revalideren is een oefening in geduld.

Sabbatical

Revalideren viel me zwaar de afgelopen weken. Na vijf weken in het ziekenhuis startte ik op 3 september met een poliklinisch revalidatietraject van 8 weken bij de Tolbrug. Al vrij snel liep ik zonder rollator en ik dacht alweer aan lange wandelingen. Maar toen stokte het. Mijn rondjes werden niet groter. Ik bleef krampachtig lopen, had veel pijn in de benen en sliep slecht.

“Probeer het te zien als een sabbatical”, zei een vriendin tegen mij. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Revalideren kost tijd. Soms heb je het gevoel dat je stappen maakt. Maar soms lijkt het alsof je stilstaat en soms lijkt het alsof je een stap terug doet. Het is mentaal zwaar.  

Maar ik  had een goede week. Ik slaap nu beter. Ik ben nogmaals neurologisch onderzocht en heb nieuwe medicatie tegen zenuwpijn. Die medicatie lijkt te werken, ik ervaar minder pijn en ben ontspannener. Ik kan ook weer zelfstandig fietsen.

Het fietsen gaat goed, maar na een kilometer of vijf ben ik echt kapot. Lopen gaat nog moeizaam. Het revalidatietraject bij de Tolbrug is daarom ook verlengd met 8 weken, iedere dinsdag en donderdag. De revalidatie bestaat uit Fysiotherapie, maar ook uit Psychomotorische Therapie, Ergotherapie en Psychologie/Maatschappelijk werk.

Op de andere dagen doe ik oefeningen en probeer ik ook veel te bewegen. Ik slaap wel nog 2x per dag.

In mijn hoofd ervaar ik meer rust, dus ik denk dat de hersenoperatie geslaagd is. Die verlamming in de bovenbenen is domme pech.

“Reken op een hersteltijd van een jaar” zei de neuroloog. Die opmerking moest even indalen, maar de neurochirurg had al eerder gezegd dat pas over een jaar is te zeggen of er sprake zal zijn van restschade.

Ik probeer het dus maar te zien als een sabbatical.

Sabbatical op Wikipedia

Nutteloze statistiek over de Ronde van Lombardije

Bauke Mollema wint de Ronde van Lombardije

Lombardije is een provincie in Noord-Italië en de Ronde van Lombardije werd voor de eerste keer georganiseerd in 1905. Toen heette de koers nog Milaan-Milaan. Tot en met 1960 zouden start en finish ook steeds in de hoofdstad van Lombardije zijn. Pas in 1961 werd hier vanaf geweken. De finish was die dag, net als gisteren, in Como. Sindsdien is het parcours van de Ronde meerdere malen verlegd. Dit jaar werd er gestart in Bergamo en gefinisht in Como. Dat was ook zo in 2015, 2017 en 2018. In 2003, 2014 en 2016 werd er juist in omgekeerde richting gefietst. In 2011 en 2012 was Lecco de finishplaats.

De route van 2019

Bauke Mollema is de derde Nederlander die de Ronde van Lombardije op zijn naam brengt. Jo de Roo (in 1962 en 1963) en Hennie Kuiper (in 1981) gingen hem voor. Het was dus 38 jaar geleden dat een landgenoot de koers van de vallende bladeren op zijn naam bracht.

De Ronde van Lombardije wordt gezien als een van de vijf monumenten van de wielersport.

  1. Milaan-San Remo
  2. Ronde van Vlaanderen
  3. Parijs-Roubaix
  4. Luik-Bastenaken-Luik
  5. Ronde van Lombardije

69x won een Italiaan. Fausto Coppi won 5 maal ( 1946, 1947, 1948, 1949, 1954) , Alfredo Binda 4 maal ( 1925, 1926, 1927, 1931)

Ten onrechte wordt de Ronde van Lombardije aangemerkt als de laatste klassieker van het jaar. De ronde werd namelijk in 2012 omgewisseld met Parijs-Tours.

Wielerliefhebbers komen dus ook vanmiddag nog aan hun trekken.