Perfect day

In 1972 bracht Lou Reed het album Transformer uit. Daarop staat
het nummer Perfect Day. In de Wereld Draait Door van 15 december stond dit
nummer centraal. De vraag daarbij was: “Wat was jouw perfect day in 2017”.




Ik had de uitzending niet gezien maar was gelijk getriggerd
door de vraag. Vanmorgen bij het ontbijt hadden we het er over en ik wist
meteen welke dag mijn perfect day was. Als verstokte Feyenoord-fan was de kans
groot dat ik 14 mei zou kiezen. De dag dat Feyenoord kampioen werd.
Maar mijn Perfect day was twee weken daarvoor al geweest.
Op 28 april vlogen we naar Sarajevo. Ankie had mij deze reis
cadeau gedaan. Ik was al eerder in Bosnië geweest en ze had me geen groter
plezier kunnen doen. We zouden 5 nachten blijven en ik zou zelf de hotelovernachtingen,
bus- en treinreizen en excursies e.d. gaan regelen. Dat vind ik immers altijd
leuk om te doen en ik zat ziek thuis. Ik had tijd zat. 

Op 29 april zouden we
gelijk een volle dag op excursie gaan. Ergens hoog in het Bjelasnica-gebergte
boven Sarajevo ligt het dorpje Lukomir. Ik zag ooit een documentaire over het dorp en had sindsdien een verlangen er te komen. 



Op 1495 meter hoogte is Lukomir het meest
afgelegen dorp in het hele land. In de winter is de weg een aantal
maanden onbegaanbaar en van te voren was het dus best spannend of we eind april
het dorp überhaupt wel konden bereiken. Maar bij het reisbureau boekte ik toch een
dagtrip; de weersverwachtingen waren goed en de weg was open. Een gids zou ons
rond 09.00 ophalen in het hotel, maar er was afgesproken dat hij om 8.00 zou bellen.
In de bergen kan het weer plots omslaan en bij slecht weer hadden we pech. Om 8
uur werd er gebeld. Het sneeuwde in Sarajevo en je kon geen hand voor ogen
zien. In de bergen boven de stad zou het nog veel slechter zijn. De trip werd
afgelast. Die dag bleven we dus in de stad, we bezochten wat musea en een moskee en het bleef sneeuwen. 

Het werd uiteindelijk toch een
fijne dag en de weersverwachting gaf aan dat het beter weer zou worden in Bosnië.
We besloten naar het prachtige Mostar te  gaan, een
paar uur rijden, om na 1 nachtje weer terug te komen in de hoofdstad. Op 2 mei zouden
we dan de excursie alsnog maken. Ik had die dagen een paar keer per sms contact met Branko, de jongen die ons zou begeleiden. 



Het weer leek op te klaren sms-te hij alleen de weg naar
Lukomir was onbegaanbaar, als alternatief konden we naar Umoljani, een ander dorp. Dat vond ik
jammer, want ik was eerder in het gebied geweest en had Umoljani wel, maar Lukomir nog nooit bezocht.
In januari was ik ziek thuis komen te zitten met een
burn-out en ik was een aantal maanden volledig aan huis gekluisterd. Ik was
continu moe en had problemen met mijn evenwicht. Onder begeleiding van een
fysiotherapeut en een bedrijfspyscholoog werkte ik aan mijn herstel. Daarbij
ging het vooral om bewustwording. Ik werd bewust van de spanning die zich soms
opbouwt in mijn lichaam en hoe ik daar dan mee om moet gaan en hoe niet. Het
ging iedere dag een beetje beter en ik durfde de reis naar Bosnië aan, maar na
2 nachten in Sarajevo en 1 in Mostar, werd ik op 30 april wakker. Ik kon niet
vooruit komen. Ik  had een totale off-day.
Ankie besloot uiteindelijk een taxi te bestellen die ons in een kleine twee uur
tijd naar Sarajevo bracht. Daar ging ik gelijk naar bed. Ik kon niks aan die
dag.
Branko sms-te nog wel die avond. Het zou een mooie dag worden morgen.
Toen de 4WD voor kwam rijden om 09.00 uur begon Branko met de
woorden; “The road is open”. Ik geloof niet dat ik ooit zo gelukkig ben
geweest, eindelijk ging mijn wens Lukomir te bezoeken in vervulling. Het was
nog een aardig stuk rijden en er werden ergens aan de rand van de stad nog boodschappen gedaan, maar dat duurde even, de meeste winkels leken dicht. 

En dan verlaat je de stad, kom je in het berggebied en ben je opeens in een andere wereld en toen we uiteindelijk in Lukomir aankwamen ging er echt een wereld voor me open. Er is hier niks te beleven, maar ik had er jaren naar uitgekeken hier te zijn. 




We dronken koffie, bekeken het dorp en zouden een uurtje gaan wandelen naar een
waterval. Terug in het dorp zouden we dan wat eten om vervolgens weer terug te rijden
naar Sarajevo.

Toen we aan kwamen wandelen herkende ik de stem van Ismet. Ik had de man nooit onmoet, maar wel op TV gezien. Hij was de
hoofdpersoon uit de film “Winterslaap in Lukomir” en uitgerekend hij was de reden dat ik
dit dorp wilde bezoeken.
Op de terugreis had ik een gelukzalig gevoel. Branko vroeg
me of ik de link van de documentaire nog naar hem wilde sturen en om half 9 die avond sms-te hij mij zijn mailadres.

“Hi, I hope
that you are not much tired and I found out why it was so quiet in the city
today. On the 2nd of may 1995 the war ended.”






Een link naar de docu vind je hier. Hieronder nog  drie foto’s van mijn perfect day. 


Met Ismet

Trots!

V.l.n.r. Branko, Reinoud, Ankie





Please follow and like us:
error

Want ik ben ook maar een mens

In 2004 bracht de Amerikaanse band Sophia het album “People
are like seasons”
uit. Het is een van mijn favoriete platen. Zojuist luisterde
ik heel bewust naar het nummer “Swept back” van dit album. Ik was tot tranen
geroerd.





Eerder dit jaar beleefde ik een periode van totale
inactiviteit. Tegenwoordig heeft iedereen het over #burnout en ja, dat was
precies wat ik had. Mijn burnout pakte vooral heel erg lichamelijk uit. Ik ben
niet somber van karakter, maar ik had genoeg om over te piekeren en ik was toch
vooral heel erg MOE en had altijd pijn in mijn nek.

Mijn burnout was ontstaan omdat ik te lang had doorgelopen
in een voor mij ongezonde situatie. Ik werk graag, maar ik werkte op een plek die
niet het beste in mij naar boven haalde. Ik voelde dat al een hele tijd, maar
liep er toch veel te lang mee door. Iedere avond was ik moe.

Nadat ik me had ziekgemeld wandelde ik eerst nog 60 kilometer
op Texel, daarna stortte ik pas echt in.
Ik was al moe als ik een blokje om het huis ging en Ankie
moest me met de auto naar de bedrijfsarts brengen. Ik kon zelf niet fietsen,
laat staan autorijden.

Daarna zette een periode van herstel in. Onder begeleiding
van een fysiotherapeut en een bedrijfspsycholoog werkte ik vooral aan
bewustwording. Dat was hard werken, maar het wierp wel vruchten af en ik vond het fijn. Ik kreeg
weer plezier terug in de dingen die ik deed en ik kon ook al snel meer aan.

In de meivakantie maakte ik een wandeling in de bergen. Ik was vaak nog onevenwichtig, maar wat was ik trots. Kort daarna ging ik ook weer werken. Ik begon met 3×3 uurtjes in een nieuwe rol op een
nieuwe werkplek. In de terminologie van de mensen die mij begeleidden, heet zo iets een re-integratie en een herplaatsing. Daarnaast ging ik trouw naar de sportschool en ging het echt
iedere week beter met me. Ik had een heerlijke zomervakantie en ik kon zelfs
weer boeken lezen. Dat was het jaar daarvoor niet gelukt. Na de zomervakantie
ging ik door met opbouwen en al snel werkte ik weer full-time. Ik was veel relaxter geworden in mijn werk en bleef aandacht besteden aan mijn lichaam. Ook mijn politieke rol vervulde ik weer snel en met passie. 
Ik kon weer heel veel druk aan.

De afgelopen week voelde ik weer veel druk. Ik had inmiddels
geleerd me daar bewust van te zijn en die druk te voelen. En inderdaad, ik
voelde het maar handelde toch zoals ik altijd doe: rustig en vastberaden, ook
als ik dat niet was.

Wat dat betekende merkte ik pas afgelopen zondag. De momenten
waarop ik de druk voelde waren al geweest, ik had twee nachten lekker geslapen
en een heerlijke zaterdag beleefd samen met Ankie en een aantal goede vrienden.
Dat was een fijn samenzijn, maar ik miste mijn vriend Gerard die in oktober was
overleden.

Zondag kwam bij mij alles er uit.

Van veel mensen die een burnout hebben gehad had ik al
gehoord dat er soms zo’n moment komt. Zo’n moment dat je het gevoel hebt dat je
teruggeworpen wordt in een situatie die je niet wil. In gewoon Nederlands een
KUTDAG.

Wat dan helpt zijn goede gesprekken, een flinke huilbui, een wandeling door de sneeuw, een rustig haardvuur en
vooral een goede nachtrust.

Maandag ging ik weer fluitend naar mijn werk, al was ik nog
moe. Ik weet nu dat zo’n burnout er niet alleen inhakt, maar altijd bij je
blijft. Maar wat is het belangrijk dat ik zelf nu de signalen herken en er naar
handel.

Want ik ben ook maar een mens.


p.s. Misschien stemt de hoes je niet vrolijk, maar de muziek is zeer troostrijk. Ik kan je vooral het nummer Swept Back aanraden.
Please follow and like us:
error