Ome Frans

Tekst uitgesproken bij het afscheid van Frans van der Meijs op 27 augustus 2016.


Frans was
een familieman en het kwam goed uit dat hij veel familie had. Broers,
zussen, neefjes, nichtjes. Cok, de familie Kuil.

Maar daar bleef het niet bij want wij en dan bedoel
ik het gezin van Jan en Nel van Uffelen uit Langeraar waren OOK familie van
Frans. Immers, Frans bracht bijna ieder jaar de kerst bij ons door en mijn
broer, zus en ikzelf noemden hem altijd OME FRANS, dus geen FRANS, geen OOM
FRANS, maar OME FRANS.
OME Frans
en mijn vader waren min of meer buurjongens in de Zuidbuurt in Maasland. OME Frans
was 3 jaar ouder dan mijn vader, ze hebben nooit bij elkaar in de klas gezeten
maar werden beiden onderwijzer en vonden elkaar ook in het verenigingsleven te
Maasland.
OME Frans
hoorde er gewoon bij en was echt onderdeel van ons gezin. Iedere kerstvakantie
kwam hij met de fiets naar Langeraar, meer dan 50 km fietsen, maar daar draaide
hij zijn hand niet voor om, hij was ook wel eens naar de Dordogne komen fietsen
toen we daarop de camping stonden. En als hij dan bij ons was in de kerstvakantie
stond hij iedere morgen erg vroeg op en wandelde hij naar de bakker om warme
broodjes te halen. Ook wisten wij dat als OME Frans kwam dat er de volgende dag
kerstkransjes aan de boom zouden hangen. Je zag hem genieten van het
gezinsleven en hij deed ook mee aan onze jaarlijkse sjoelcompetitie en voor hem
was het meedoen belangrijker dan het winnen. Tijdens die kerstdagen zag je hem
ook heel veel kaarten schrijven, kaarten naar al zijn familieleden en vrienden,
veelal zelf gemaakt en met een stichtelijke spreuk.
Heel soms
kwam hij niet met de kerst. Hij ging dan naar zijn andere familie in Canada.
Wij vonden dat maar saai, een kerst zonder OME Frans.
Twee keer
zijn we die decemberweken ook naar Zuid-Frankrijk gegaan met ons gezin en OME Frans
ging natuurlijk mee. In december 1983 zou hij met de fiets vanaf het station in
Avignon naar ons huisje komen, 70 kilometer. Ik vond het maar lang duren en ben
hem tegemoet gefietst. We hebben die weken veel samen gereden, maar OME Frans
was een familieman en ik, in die tijd een eigenwijze puber die alleen deed waar
die zelf zin in had. Ik ging dus iedere dag fietsen en OME Frans ging de ene
dag met mij en de andere dag met de rest van ons gezin op pad.
Mijn vader
maakte handig gebruik van mijn adoratie voor OME FRANS. Toen ik op een leeftijd
was dat ik niet meer graag mee ging op visite bij opa en oma opperde hij. “Joh
ga er gewoon met de fiets naar toe, net als OME FRANS.
Een nieuwe
traditie was geboren, ik ging voortaan op de fiets naar mijn grootouders in
Maassluis.
Ook toen
wij ouder werden en ieder onze eigen weg gingen bleef er contact met OME Frans,
die ik voortaan gewoon bij zijn voornaam noemde. Zo waren wij als gezin bijvoorbeeld
ook aanwezig bij zijn afscheid als onderwijzer en is hij ook eens bij mij in
Nijmegen op bezoek geweest toen ik daar studeerde.
Vaak gingen
onze gesprekken over fietsen, versnellingen en derailleurs en in augustus 2011 ben
ik nog eens met hem gaan fietsen. Dat was best confronterend, toen we
Vlaardingen uit de polder in fietsten was hij op zijn gemak maar zodra we zijn
huis naderden wist hij de weg niet meer.
De laatste
jaren van Frans zijn leven waren niet zijn beste jaren. Ik kan me moeilijk voorstellen
hoe het is als je zo de grip op alles kwijt raakt. Mijn vader was verdrietig
want echt contact met zijn oude vriend was erg moeilijk geworden. In 2013
overleed mijn vader plotseling en bij het afscheid had ik wel echt contact met
Frans. Hij zei niet veel maar de omhelzing was intens. Wat een breekbare man was
het geworden, Frans van der Meijs, mijn OME FRANS.
Vorige week
zondag is mijn moeder nog bij hem op bezoek geweest. Mijn moeder vertelde aan
Frans over mij en dat ik deze zomer naar Berlijn ben gefietst.
Frans
glimlachte en zei even later.
NEL EVEN
NAAR LANGERAAR FIETSEN en dat was het laatste wat ze van hem gehoord heeft.

OME FRANS,
GOEDE REIS.

Met Ome Frans op 24 augustus 2011

Over doorpakken en doorzettingsmacht

Het woord doorpakken
wordt veel gebruikt in de sportwereld maar ook in de politiek. Ik heb al menig
politicus horen zeggen dat het nu toch vooral een kwestie is van doorpakken.
Het woord doorzettingsmacht
hoor je de laatste tijd steeds vaker, zeker in situaties waarin veel gepraat
wordt; de dossiers steeds dikker worden, maar een oplossing uitblijft. Praten
alleen lost niet altijd iets op en dan heb je iemand nodig met doorzettingsmacht. Iemand die een
beslissing neemt en zegt: zo gaan we het doen.
In ons land is er sprake van een scheiding der machten, ook
wel de trias politica genoemd. Er is een wetgevende macht, een uitvoerende
macht en een rechterlijke macht. Wetten worden gemaakt in de Tweede Kamer, de
overheid voert deze wetten uit en de rechter beslist of dit volgens de regels
gebeurt.
Een rechter kan ook doorpakken
en doorzettingsmacht tonen.
Bijvoorbeeld door niet te verzanden in trage, bureaucratische procedures en
door gewoon een beslissing te nemen.
Dat gebeurde afgelopen vrijdag in Arnhem waar de rechter het
kort geding van turner Yuri van Gelder afwees. Dat gebeurde ook op 17 juni bij
de rechtbank in Utrecht. De voetbalclub FC Twente kreeg gelijk van de
beroepscommissie licentiezaken en mocht in de eredivisie blijven voetballen.
Ik was die dag toevallig ook bij de rechtbank in Utrecht. Er
waren nog al wat cameraploegen aanwezig en ik zag de nodige journalisten druk
heen en weer lopen en bellen, wachtend op de uitspraak.
De rechtszaak die ik bijwoonde vond buiten het zicht van de
camera’s plaats. Het was een zaak van een mevrouw van 72 die al 10 jaar in
Nederland woont, maar nog steeds geen duidelijkheid heeft over haar status. Zij
zit na al die tijd nog steeds in procedure
zoals dat heet. 
De rechter opende de zitting en vertelde dat het formeel
mogelijk was dat hij tijdens de zitting een uitspraak zou doen, maar hij zei
ook dat dit niet  gebruikelijk was, maar
dat de wettelijke termijn van zes weken in acht zou worden genomen.
De rechtszaak duurde een klein half uur en toen we weer
buiten kwamen waren de tv-ploegen aan het opbreken. In de zaak van FC Twente
was blijkbaar een uitspraak gedaan.
Inmiddels zijn we ruim acht weken verder. FC Twente heeft al
weer twee keer gevoetbald in de eredivisie.
De mevrouw van 72 heeft via haar advocaat een brief gekregen
dat er nog geen uitspraak is in haar zaak en dat de wettelijk termijn is
verlengd. 

Van doorpakken en doorzettingsmacht lijkt hier geen sprake
te zijn.