Ieder kind heeft ouders

Ik schreef een eindrapportage voor een projectgroep “ouderbetrokkenheid”. Dit is de inleiding.





“Heb je kinderen?”

“Hoeveel kinderen heb je?”

“Hoe oud zijn ze nu?”

“Heeft je zoon nu vast werk?”

“Zit jouw dochter nog steeds op school?”

Vragen die we allemaal wel eens gehoord hebben.

Het soort vragen dat we allemaal wel eens gesteld hebben.

De eerste vraag kan goed beschouwd op twee manieren
beantwoord worden. Het antwoord is “Ja” of het antwoord is “Nee”. Een tussenweg
is er niet.

Toen ik de vraag stelde aan studenten van Fontys Lerarenopleiding
(FLOT) die bij ons op het Koning Willem I College studeren en stage lopen in
het kader van de Opleidingsschool gingen er een paar vingers omhoog. De
leeftijden van de FLOT-studenten die ik heb ontmoet lopen best uiteen. Ik sprak
een aantal 17 en 18-jarigen, maar ook een aantal wat oudere studenten.
Studenten met kinderen.

Toen ik vervolgens de vraag stelde “Heb je ouders?”
antwoordde iedereen bevestigend. Sommige ouders zijn overleden, sommige ouders
zijn buiten beeld. Maar iedereen heeft ouders. Of je nu wilt of niet.

Ouders heb je je hele leven. Je kunt er niet om heen.

Ieder mens blijft altijd kind.

En ieder kind heeft ouders.


Meer weten? r.vanuffelen@kw1c.nl

Please follow and like us:
error

Verkoopinformatie Namen en Rugnummers

Op 31 maart verscheen ‘Namen en rugnummers’. Het is een boekje met 13 columns over onderwijs, opvoeding en schooluitval.

“Cijfers zijn belangrijk, maar er is
ook een ander soort winst te boeken”, schrijf ik in
de column waaraan dit boekje zijn naam ontleent. “Iedere leerling heeft behalve
een nummer ook een naam en een gezicht. Het is belangrijk dat we echt weten wie
onze vsv’ers zijn en wat hun verhaal is. En als ze dan toch de school verlaten
zonder diploma dan toch in ieder geval door de voordeur, met een goed
eindgesprek en een stevige handdruk.”

Verkoopinformatie
“Namen en rugnummers” kost € 9,95 en is te koop in iedere (internet)boekhandel alsmede aan de balie van het Studenten Succes Centrum op het Koning Willem I College. U kunt ook een bestelling plaatsen via het bestelformulier. 





De opbrengst van het boek gaat in zijn geheel naar de Stichting Leergeld ‘s-Hertogenbosch. 






Van de achterflap:
Van Uffelen benadrukt het belang van
goede relaties in het onderwijs. Leerlingen verdienen aandacht en steun in hun
weg naar volwassenheid en een docent heeft het voorrecht hen hierbij te helpen.
Behalve onderwijsman is Van Uffelen ook vader. Hij observeert zichzelf en zijn
omgeving in korte verhalen, waarvan er dertien zijn gebundeld in dit boek.  Uit de verhalen blijkt steeds zijn liefde
voor de leerling en het belang hem of haar als uniek individu te zien. 

Over de auteur:
Reinoud van Uffelen is een
onderwijsman in hart en nieren. Hij werkt sinds 1994 in het onderwijs en kwam
in  2002 naar het Koning Willem I
College. Daar was hij onder meer docent en stage-coördinator bij de opleiding
Toerisme en begeleider in de Succesklas en Startklas. Sinds 2013 is hij namens
het Koning Willem I College werkzaam als Programmamanager Voortijdig
Schoolverlaten in de regio Noordoost-Brabant.

Regionaal convenant voortijdig schoolverlaters en kwetsbare
jongeren
Het boekje werd gepresenteerd ter gelegenheid van een regionaal convenant dat die dag wordt afgesloten. In het convenant maken partijen
afspraken over het verder terugdringen van voortijdig schoolverlaten maar ook
over het versterken van de arbeidstoeleiding van kwetsbare jongeren. Het convenant betekent een mijlpaal in de
arbeidsmarktregio Noordoost-Brabant vanwege de unieke combinatie vsv en kwetsbare
jongeren. 



Please follow and like us:
error

Op bezoek in “the land of the free”

Kort verslag van een studiereis naar Chicago, USA van 19 t/m 25 maart met een delagatie van het Koning Willem I College. Bekijk ook de foto-reportage!

Het is niet voor te stellen dat als FC Den Bosch een
wedstrijdje moet voetballen tegen FC Oss, dat de wedstrijd begint met het
volkslied.

In de Verenigde Staten gebeurt dat wel. We bezochten een basketbalwedstrijd van de Chicago Bulls en toen een zangeres het veld
betrad en “The Star-Strangled Banner” inzette zag ik om mij heen iedereen gaan
staan. Er werd veelvuldig meegezongen met de hand op de borst.

Ik heb het Amerikaanse volkslied natuurlijk vaker gehoord en van de tekst onthoud ik altijd alleen dat ene zinnetje uit
het refrein als er gezongen wordt dat de met sterren bezaaide vlag wappert over
“the land of the free”.

The land of the free.

Vrijheid is een groot goed, maar heeft ook een keerzijde. Ik
heb tijdens mijn bezoek aan Chicago vooral veel ongelijkheid gezien.

Op mijn hotelkamer op de 23e verdieping keek ik
uit op de Trump Tower als symbool van onbegrensde mogelijkheden. Dat is mooi
gezegd maar in het vocabulaire van Trump betekent dat  “Alles kan en alles mag”.  De kamer zelf werd iedere dag schoon gemaakt
door een dame uit Puerto Rico, waar ik dagelijks een praatje mee maakte en die
mij verzekerde dat niet iedereen die op de 23e verdieping werkte
legaal in het land was. Over haar eigen status wilde ze zich niet uitlaten.

Op de “Community Colleges” die we bezochten zag ik dat men
in de Verenigde Staten goed is in de buitenkant. Logisch, want in “the land of
the free” moet je jezelf kunnen verkopen om bestaansrecht te hebben.

Ik zag mooie gebouwen, posters en andere
communicatie-uitingen, maar ik zag ook veel lege klaslokalen.

Wat me nog het meest boeide was dat er daar niet moeilijk wordt gedaan over leeftijdsverschillen in de klas. In ons
onderwijssysteem wordt iedereen die van het vmbo komt als het ware door het
systeem geduwd. Dat heeft tot gevolg dat als je 23 bent je eigenlijk al te oud
bent om een mbo-opleiding te volgen. Daar is een gemêleerde klas met jongeren
van 16,17,23,24 en een enkele verdwaalde veertiger eerder realiteit dan
uitzondering. Dat is iets waar wij nog van kunnen leren. 



Onderwijssysteem in de Verenigde Staten 



De andere kant is natuurlijk dat ongelijkheid al begint bij
je geboorte. Als je ouders geld hebben en je naar een “private high school”
kunt, dan koop je als het ware je toegangsbewijs tot een dure
universiteit.  Als je van een “public
high school”
komt is de realiteit vaak dat je eerst moet gaan werken om wat
geld bij elkaar te schrapen om überhaupt verder te leren.

Ik zag op de “Community Colleges” ook veel betrokkenheid en
begeleiders met een hart voor hun studenten . De “Community Colleges” zijn
natuurlijk dé plek bij uitstek om iets aan die ongelijkheid in de samenleving
te doen, al is het natuurlijk wel een beetje dweilen met de kraan open.

Op het congres zag ik een aantal aardige workshops, al was
het kwaliteitsverschil enorm en gold ook hier dat ik veel buitenkant zag.

De workshop van Ken Trzaska van Seward County Community College sprak me nog het
meest aan. Ken durft hard op te zeggen dat het begrip “Student Succes” een
repeterende plaat is geworden en dat ie daar een beetje moe van wordt. Zijn stelling
is juist om studenten op de tweede plaats te zetten. “Focus on your employee
first!” Zorg voor je team en voor teamontwikkeling dus!

Het was tof om eens met een professionele bril in “the land of the free” rond te kijken. Op ons Nederlandse onderwijssysteem valt ook van alles aan te merken, maar al met al is het zo slecht nog niet.


Ontmoeting met stewardess en oud-leerling Jennifer 



De eerste avond gelijk op pad met Kees en Erwin



Klaar voor het congres
“After school matters”







Uitzicht vanaf mijn hotelkamer



Meest gefotografeerde plafond in Chicago



Workshop “Ethics”



Campagne “I am human”



Let op dat flesje Pepsi



Op Moraine Valley



Lokaalnummers ook in braille



“I will…”



Rooster en Faculty Pledge



Faculty Pledge



Wat betekende de docent voor de student? #relatie



Wat betekende de docent voor de student? #relatie



Wat betekende de docent voor de student? #relatie



v.r.n.l. Stephanie Kuijper, Michael Anthony, Michelle Brown, Sebastian Contreras en ikzelf op Oakton College



Diversiteit is echt een thema op Amerikaanse Community Colleges



Find where you belong. Poster op Oakton College



Finding his Path. Poster op Oakton College
It’s Her Move. Poster op Oakton College


Ik wil Peter van Amelsfoort, Yvonne van den Dungen en Petra van Rixtel van het bureau Internationale Projecten bedanken voor de perfecte organisatie.
Please follow and like us:
error