18

Als 18-jarige mag je opeens van alles wat je als 17-jarige nog niet
mocht.
Als je 18 bent mag je stemmen.
Als je 18 bent mag je bier drinken.
Als je 18 bent mag je auto rijden zonder een 18plusser als
bijrijder. 

Als je 18 bent mag je zelf een mobiel telefoonabonnement afsluiten. 
Als je 18 bent mag je helemaal zelf bepalen of je stopt met school.
Wanneer je het rijtje zo bekijkt, dan lijkt het wel alsof je op
18-jarige leeftijd plotsklaps volwassen bent. En wanneer je het rijtje zo
bekijkt zou je haast denken dat het bij volwassen worden draait om rechten en
plichten. Hoewel ik als vader soms ook de fout hebt gemaakt te denken dat het
bij de opvoeding ging om rechten en plichten  is de werkelijkheid
natuurlijk anders en veel weerbarstiger. Bij het volwassen worden en in de
opvoeding draait het niet om rechten en plichten, maar om wortels en vleugels.
“Goethe schreef ooit:
‘Zwei Dingen sollen Kinder von ihren Eltern bekommen: Wurzeln und
Fluegel’
. En zo is het. Maar ouders vertrouwen hun kinderen al vroeg
toe aan het onderwijs en die opdracht ligt dus net zo goed bij ons.”
lees ik in het meerjarenplan van het Koning Willem I College.
Mijn zoon Stijn is 17. Hij behaalde vorig jaar een VWO-diploma,
studeert en woont op kamers in een andere stad en geniet van zijn autonomie.
Hij zal zich wel eens verslapen en een college missen, maar als ouder weet ik
dat niet en hoef ik dat ook niet te weten. Die jongen redt zich wel.
Mijn stiefzoon Ivo is 18. Hij woont nog thuis, studeert op het mbo
en heeft een druk leventje. Hij heeft een bijbaantje, loopt stage en geniet van
het leven. Thuis kookt hij af en toe, maar hij vindt het ook fijn als het voor
hem gedaan wordt. Die jongen redt zich wel, maar hij heeft nog geen
startkwalificatie en het is toch een prettig gevoel dat hij op school goed
begeleid wordt.
Ieder kind is anders en ieder kind bewandelt zijn eigen pad. De een
slaat eerder zijn vleugels uit, terwijl de ander wat meer tijd nodig heeft zich
te wortelen. 
Maar alle jonge mensen willen gezien worden om wie ze zijn en wat ze
doen. Door goede begeleiding en aandacht ontdekken ze waar hun kracht
 ligt om zich pas daarna zelfstandig verder te ontwikkelen. 
Begeleiding en aandacht zijn voor mij de sleutelwoorden bij het
Ingrado-project “We missen je”. Ik draag in dit project ook mijn
steentje bij en doe dat door mee te praten in de projectgroep “herijking visie en beleid”. Over de visie zijn we het van stuurgroep tot projectgroep inmiddels wel eens.
Onderwijs is een recht en geen plicht en ieder kind heeft behoefte
aan aandacht en begeleiding. Dat houdt niet op als je 18 bent en daarom zouden
18plussers op dezelfde manier benaderd moeten worden als 18minners. Het is de
verantwoordelijkheid van school om te zorgen voor goed en uitdagend onderwijs.
Kinderen moeten immers naar school willen. Het is de verantwoordelijkheid van
de gemeente om te helpen als een kind toch dreigt uit te vallen. Niet door te
sanctioneren, maar door extra aandacht en begeleiding te bieden.
Scholen en gemeentes hebben een gezamenlijke verantwoordelijkheid en
de “we” in “We missen je” staat voor die gezamenlijke
verantwoordelijkheid. Het is een prachtig motto, want ieder kind wil gemist
worden. Dat houdt niet op als je 18 bent.



Deze column schreef ik voor Ingrado, de landelijke brancheorganisatie voor leerplicht en rmc. De column is ook hier te lezen.
Please follow and like us:
error